Hidayete erme öyküleriFelsefe
Kitabı beğendim güzel beklediğimden daha iyi bir lezzet verdi okurken. Kısaca şunu söylemek isterim bunun dışında kitaptan alıntı yapacağım içeriği az görmenizi isterim okuma merakınızı etkilemek için. Kitabı okurken şunu fark ettim din değiştirerek yeni Müslüman olanların ortak yönü insanın fıtrat üzere doğmasından dolayı ruhun ve kalbin doğru bir yol ile yaratıcıya yönelm ihtiyacının doğmasıdır. Ruh bu fıtri yönelimi batıl yollarla aradığından bunalıma , huzursuzluğa ve kötülüğe düşmektedir. İslâm dışında başka dinlere yönelerek içindeki iman boşluğunu gidermeye çalışsalar da o boşluk asla dolmuyor ve insan doğru yolu bulana kadar kendisini ya oyalar gerçeği bulana kadar ya da kandırır. Fıtratı bozulmamış sorgulama yetisi ile hareket eden her gayri müslim hidayete yönelmektedir. İman ettikten sonra o boşluk dolmuş ve huzura kavuşmuş oluyorlar. Önemli bir kaç hususa daha değinmek istiyorum. Anladım ki her müslüman dinini hakiki bir şekilde yaşamış olsa birçok gayri müslim mümin olacaktır. İman haikaktini arayanlar çevrelerinde ki müslümanların İslami yaşamadığıni söylemektedir ve yaşamış olsalar gayri müslimlerin hidayet arayışı daha kolay olacaktır. Birçok kişi müslümanların dinini gereği gibi yaşamadığı hâlde müslumanlarin bazı güzel davranışlarından özellikle Kur'an'ı Kerim mealinden etkilenerek iman ettikleri dikkatimi çekmiştir. Kitaptan bir kısım içerik Yusuf İslam dan .."Bir buçuk yıldan fazla bir süre durmadan Kur'an okudum. Bu süre içinde hiçbir Müslümanla karşılaşmadım. Kur'an'ın mesajı içinde kendimi yitirmiştim. İki tercih vardı önümde: Ya kendimi tümüyle teslim edecektim ya da kendi müzik yolumda yürüyüp gidecektim.
Fâtiha sûresini okuduktan sonra, Kur'an'ın mesajının ev-rensel olduğunu anlamaya başladım. Şimdiye kadar gördüğüm kitapların hiçbirine benzemiyordu. Bütün kelimeler garip bir şekilde yakındı bana sanki; içimi bir yakınlık ve erime duygu-su kapladı. Okyanusunu bulmuş bir ırmak gibiydim.
Kur'an her şeyin üzerinde dosdoğru ve apaçık olup, herke-sin anlayabileceği kadar sadedir. Muhakkak ki, Allah tarafın-dan gönderilmiştir ve hiçbir fani tarafından da taklit edileme-yecektir. Çünkü, olduğu gibi gerçektir. Makul bir dünyada İs-lâm'a sadakat, kabul görecektir. Fakat insanlığın hepsi makul değil ki. Her birimiz, aklımızın yettiği kadar ve pek de mükem-mel olmayan yollarda, en iyi bildiğimiz gibi gitmekteyiz.
Her şeyin Allah'a ait olduğunu anladım. Her şeyi O yarat-mıştı. Bu duygulara erişince gururumda azalma oldu. Daha öncesinde kendi varlığımı, kendi büyüklüğüme borçlu gibi hissediyordum kendimi. Kendi yaratıcım olmadığımın farkına vardim. Buradaki varlığımın asıl amacı, İslâm dinine teslim ola-rak mükemmelliğini öğrenmek olacaktı. Bu noktada imanımı keşle başladım. Müslüman olduğumu hissettim. Kur'an okumalarımda bütün peygamberlerin Allah'ın aynı mesajını ilet-tiklerinin farkına vardım. Yahudiler ve Hıristiyanlar neden fark-lıydı. Şimdi Yahudilerin neden Hz. İsa'yı Mesih olarak kabul-lenmediklerini ve Allah'ın ayetlerini neden değiştirdiklerini ve Hıristiyanların neden Allah'ın ayetlerini yanlış anlayarak Hz. İsa'ya Tanrı'nın oğlu dediklerini anlayabiliyordum. Her şey benim için daha anlamlı hale gelmişti. Bu Kur'an'ın güzelliği-nin apaçık bir göstergesiydi.
Astronotlar uzaya çıktıklarında dünyanın küçüklüğünü ve buna nispeten evrenin uçsuz bucaksızlığını gördüler. Bu müşa-hadeden sonra inançları kuvvetlenenler oldu. Çünkü Allahın işaretlerini görmüşlerdi.
Kardeşimin yaptığı gibi Kudüs'ü ziyaret etmeye karar ver-dim. Kudüs'e vardığımda camiye gittim ve içeride oturdum. Bir adam ne istediğimi sordu. Müslüman olduğumu söyledim. Adımı sordu. "Stevens" dedim. Kafası karıştı. Daha sonra, usu-lüne tam uyamamış olsam da, namaza iştirak ettim. Londra'ya döndüm ve Nefise isminde bir Müslüman bayanı ziyaret et-tim. Ona İslâm dinine geçmek istediğimi söyledim. Beni Re-gent's Park Camii'ne yönlendirdi. 1977 yılıydı, Kur'an ile ilk karşılaşmandan altı ay kadar sonrasına denk geliyordu. Artık gururumdan ve şeytandan kurtularak tek bir yöne yönelmeliy-dim. Bir cuma günü, cuma namazı sonrası imama giderek iman etmek istediğimi söyledim. Artık Allah ile aracısız iletişim ku-rabilecektim. Ne Hıristiyanlıkta ne de diğer dinlerde böyle bir anlayış vardı. Bir Hindu bayan bana şöyle demişti: "Hinduları anlamıyorsun, bizler de bir Tanrı'ya inanıyoruz. Biz nesneleri ve putları sadece konsantre olmak için kullanıyoruz." Aslında obayan, Tanrı'ya ulaşmak için putların yaratılması gerekir. di-yordu. Ancak İslâm Allah ile aramızdaki bütün engelleri kaldı-nr. Namaz, inanmayanları inananlar haline dönüştüren bir arınma sürecidir.
İslâm'a girmemden sonra yapageldiğim, alıştığım şeyleri bırakmam zor olmadı: çünkü içki, sigara ve faiz gibi aslında beni tüketmekte olan kötülükleri bırakmam gerektiğine içten inanıyordum. Ama yine de eski arkadaşlarımdan kopmam zordu. 'Neden İslâm'ın mesajını kavrayamıyorlar?" diyordum, kendi kendime... Onlarla ilişkilerimi kesmeden, inancıma bağlı kal-maya çalıştım. Fakat en sonunda dinim için geçmişimle İslâm arasına bir çizgi çekme noktasına geldiğimi anladım. Bu arada pek çok denemeden geçtim. Söz gelimi, Müslüman olmayan arkadaşlarımın arasında bulunurken, "Özür dilerim" diyor ve sessizce namaz kılmaya gidiyordum. Nereye gittiğimi söyle-miyordum onlara; çünkü bunun biraz tuhaf kaçacağını düşü-nüyordum. Sonra, bir gün namaz kılmak için ayrıldığımın bi-linmesi gerektiğine karar verdim. Hiç kimse karşı çıkmadı, hem de saygıyla karşıladılar. Siz ayağa kalktığınız ve görevinizi yaptığınız zaman, Allah sizin için bunu kolaylaştıracaktır; daha sonra da fazla bir problemim olmadı.
Hiçbir zaman eski hayatımı özlemedim. Çünkü ben, Rabb'imin muhabbetine kavuştuğum için mutluyum. Bir söz vardır: "Hayat, ekmek gibi güzel kokuludur, ama onu yemek, kokusu kadar güzel değildir" der. Hayattaki uzun tecrübelerim sonucu vardığım nokta budur. En güzel şeyin, insanın kendi halinde ve "yaratıcısıyla ilişkisinden memnuniyeti olduğuna nanıyorum. Sözlerimin en iyi delili de bugünkü halimdir.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.