Hazır yeri gelmişken !
Çocukluğun Soğuk Geceleri
Bu kitap bir “çocukluk anlatısı” gibi başlar ama aslında bir parçalanma günlüğüdür. Aile, toplum, beden… hepsi dar gelir anlatıcıya. Cümleler kısa ama etkisi uzun sürer. Soğukluk sadece gecelerde değil, insan ilişkilerinde.
Burada en çarpıcı şey şu: Acı dramatize edilmez, sade bırakılır. Ve o sadelik daha çok yakar.
Puanım: 9
Çünkü çok gerçek. Fazla süs yok, kaçış yok.
Yaşamın Ucuna Yolculuk
Bu kitap bir yolculuk ama dışarıya değil, zihnin uçurumlarına doğru. Franz Kafka, Cesare Pavese ve Italo Svevo izleriyle ilerler. Ama aslında Özlü’nün kendi iç haritasıdır.
Yaşamakla ölmek arasında gidip gelen bir bilinç… ve o arada sıkışmışlık hissi. Okurken insanın içi daralır ama bırakamaz.
Puanım: 10
En yoğun, en sarsıcı metni.
Eski Bahçe Eski Sevgi
Diğerlerine göre daha “yumuşak” gibi görünür ama bu bir yanılsama. İçinde yine yalnızlık, yabancılık ve kırılmış bağlar vardır. Daha parçalı, daha anımsal bir yapı…
Sanki geçmişe bakarken bile tam temas yoktur. Hep bir mesafe, hep bir eksiklik.
Puanım: 8
Daha sakin ama daha da içten içe kemiren bir kitap.
Tezer Özlü’nün dünyasında mutluluk bir durak değil, kısa bir yanılgı gibi. Karakterler “iyileşmez”, sadece farkındalıkları artar. Ve bu bazen daha ağır gelir.
Onu okurken ister istemez Emil Cioran’a kaydı zihnim Hayatı bu kadar keskin kavrayan birinin, sonunda her şeyi unutarak gitmesi gibi; Özlü’nün metinlerinde de bir tür kaçınılmaz silinme hissi var.
Sanki her şey yaşanıyor… ama sonunda hiçbir şey kalmıyor.
Çocukluğun Soğuk Geceleri
Bu kitap bir “çocukluk anlatısı” gibi başlar ama aslında bir parçalanma günlüğüdür. Aile, toplum, beden… hepsi dar gelir anlatıcıya. Cümleler kısa ama etkisi uzun sürer. Soğukluk sadece gecelerde değil, insan ilişkilerinde.
Burada en çarpıcı şey şu: Acı dramatize edilmez, sade bırakılır. Ve o sadelik daha çok yakar.
Puanım: 9
Çünkü çok gerçek. Fazla süs yok, kaçış yok.
Yaşamın Ucuna Yolculuk
Bu kitap bir yolculuk ama dışarıya değil, zihnin uçurumlarına doğru. Franz Kafka, Cesare Pavese ve Italo Svevo izleriyle ilerler. Ama aslında Özlü’nün kendi iç haritasıdır.
Yaşamakla ölmek arasında gidip gelen bir bilinç… ve o arada sıkışmışlık hissi. Okurken insanın içi daralır ama bırakamaz.
Puanım: 10
En yoğun, en sarsıcı metni.
Eski Bahçe Eski Sevgi
Diğerlerine göre daha “yumuşak” gibi görünür ama bu bir yanılsama. İçinde yine yalnızlık, yabancılık ve kırılmış bağlar vardır. Daha parçalı, daha anımsal bir yapı…
Sanki geçmişe bakarken bile tam temas yoktur. Hep bir mesafe, hep bir eksiklik.
Puanım: 8
Daha sakin ama daha da içten içe kemiren bir kitap.
Tezer Özlü’nün dünyasında mutluluk bir durak değil, kısa bir yanılgı gibi. Karakterler “iyileşmez”, sadece farkındalıkları artar. Ve bu bazen daha ağır gelir.
Onu okurken ister istemez Emil Cioran’a kaydı zihnim Hayatı bu kadar keskin kavrayan birinin, sonunda her şeyi unutarak gitmesi gibi; Özlü’nün metinlerinde de bir tür kaçınılmaz silinme hissi var.
Sanki her şey yaşanıyor… ama sonunda hiçbir şey kalmıyor.·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.