Aldanan Kadın, orta yaşlarını geride bırakmış bir kadının, oğlunun genç öğretmenine duyduğu beklenmedik aşk üzerinden ilerler. Ancak bu hikâye yalnızca bir tutkunun anlatısı değildir. Asıl mesele, insanın ruhu ile bedeni arasındaki derin uyumsuzluktur.
Rosalie'nin içinde hâlâ canlı, arzulu ve genç kalan ruhu; zamanın izlerini taşıyan bedeniyle çelişir. Bu yüzden yaşadığı aşk, bir canlanma gibi görünse de aslında kaçınılmaz bir yanılgının başlangıcıdır. Kadın, kendini yeniden gençleşmiş hisseder; içindeki bu kıpırtıyı aşkın bir mucizesi olarak yorumlar.
Oysa bu "yeniden doğuş" sandığı şey, göründüğü kadar masum değildir; bedenin derinlerinden gelen ve kolayca yanlış yorumlanabilecek bir işarettir.
Rosalie, içindeki bu hareketlenmeyi anlamlandırmaya çalışırken, kendi hislerinin peşinden gider ve bu da onu bir aldanışın içine sürükler. İşte romanın adı da tam olarak buradan gelir: Aldanan, yalnızca bir âşık değil, kendi varlığını yanlış yorumlayan bir insandır.
Kitapta beni en çok etkileyen ise bu aşk hikâyesinden ziyade, Rosalie'nin kızı Anna'nın duruşu oldu. Anna, olaylara son derece gerçekçi bir yerden bakar; ne annesini kırmak ister ne de içinde bulundukları durumun dışarıdan nasıl göründüğünü inkâr eder. Bu yönüyle, duyguların bulanıklaştırdığı bir dünyada aklın ve ölçünün temsilcisi gibidir. Annesinin yaşadığı yanılsamayı fark eder, ancak bunu acımasızca yüzüne vurmak yerine, incelikli bir mesafe ile karşılar.
Sonuç olarak, Aldanan Kadın yalnızca bir aşk hikâyesi değil; insanın kendine, bedenine ve hislerine ne kadar güvenebileceğini sorgulatan, oldukça çarpıcı bir metindir. Okuruna şu soruyu sessizce bırakır: Gerçekten hissettiklerimiz mi gerçektir, yoksa biz mi onları gerçeğe dönüştürmek isteriz?
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.