Efsane// Barbaros Hayrettin Paşa
Efsane ile kurduğum bağ, aslında uzun bir okur-yazar ilişkisinin yeni bir halkasıydı. 
İskender Pala benim için sadece bir romancı değil; divan edebiyatının tozlu raflarında kalmış duyguları bugünün diline taşıyan, geçmişi bugüne yaklaştıran bir köprü gibi. Onun kaleminde tarih, kuru bir bilgi olmaktan çıkar; hissedilen, yaşanan, bazen de içe işleyen bir anlatıya dönüşür. Bu yüzden her kitabına başlarken beklentim yalnızca bir hikâye okumak değil, aynı zamanda o dünyanın içine girip kaybolmaktır.
Ama bu kez öyle olmadı.
Bu roman, Barbaros Hayrettin Paşa gibi büyük bir tarihî şahsiyeti merkeze almasına rağmen, bende beklediğim o derin izleri bırakmadı. Oysa ki tarihsel arka plan, yazarın en güçlü olduğu alanlardan biri. Yine dönemi hissettiren anlatımlar, detaylar ve dilin özeni yerli yerindeydi. Fakat mesele sadece anlatmak değil; hissettirmekti. Ve ben bu kitapta, daha önce aynı yazarın eserlerinde hissettiğim o sarsıcı duyguyu bulamadım.
Belki de bunun en önemli sebebi, daha yakın bir zamanda okuduğum bir başka eseriyle kurduğum bağın hâlâ zihnimde canlı olmasıydı. Konular birebir örtüşmese de, anlatının bazı duygusal damarları bana tanıdık geldi. Aynı duygunun farklı bir yüzle tekrar karşıma çıkması, bu kez beni içine çekmek yerine biraz uzaklaştırdı. Okurken sık sık “bunu daha önce hissetmiştim” duygusuna kapıldım. Bu da romanın etkisini, benim için kaçınılmaz olarak azalttı.
Kitapta yer alan aşk hikâyesi ise aslında tanıdık bir kaderi taşıyordu: kavuşamamak. Zaten aşk dediğimiz şey çoğu zaman tamamlanmamışlığın içinde büyümez mi? Kavuştuğunda sıradanlaşan, eksik kaldığında efsaneleşen bir duygu… Bu yönüyle bakıldığında, romandaki aşkın doğası doğru kurulmuştu. Ancak mesele, bu duygunun bana ne kadar geçtiğiydi. Ve ne yazık ki bu kez, o duygunun içinde kaybolamadım.
Şunu inkâr edemem: Yazarın dili hâlâ güçlü, anlatımı hâlâ akıcı ve tarihî dokuyu kurma becerisi tartışılmaz. Ama bir okur olarak ben, sadece iyi yazılmış bir metin değil; beni içine çeken, sarsan, hatta bazen yönümü şaşırtan bir hikâye arıyorum. Bu kitapta ise daha çok tanıdık bir yolun tekrarından geçiyormuşum hissi ağır bastı.
Belki de bazı kitaplar kötü olduğu için değil, bizde yeni bir iz bırakmadığı için eksik kalır. Benim için bu eser tam olarak böyle bir yerde duruyor: saygı duyduğum, değerini teslim ettiğim ama içimde derin bir yankı uyandırmayan bir okuma deneyimi olarak.
Keyifli okumalar olsun..Tarihi Roman
Efsane ile kurduğum bağ, aslında uzun bir okur-yazar ilişkisinin yeni bir halkasıydı. İskender Pala benim için sadece bir romancı değil; divan edebiyatının tozlu raflarında kalmış duyguları bugünün diline taşıyan, geçmişi bugüne yaklaştıran bir köprü gibi. Onun kaleminde tarih, kuru bir bilgi olmaktan çıkar; hissedilen, yaşanan, bazen de içe işleyen bir anlatıya dönüşür. Bu yüzden her kitabına başlarken beklentim yalnızca bir hikâye okumak değil, aynı zamanda o dünyanın içine girip kaybolmaktır.
Ama bu kez öyle olmadı.
Bu roman, Barbaros Hayrettin Paşa gibi büyük bir tarihî şahsiyeti merkeze almasına rağmen, bende beklediğim o derin izleri bırakmadı. Oysa ki tarihsel arka plan, yazarın en güçlü olduğu alanlardan biri. Yine dönemi hissettiren anlatımlar, detaylar ve dilin özeni yerli yerindeydi. Fakat mesele sadece anlatmak değil; hissettirmekti. Ve ben bu kitapta, daha önce aynı yazarın eserlerinde hissettiğim o sarsıcı duyguyu bulamadım.
Belki de bunun en önemli sebebi, daha yakın bir zamanda okuduğum bir başka eseriyle kurduğum bağın hâlâ zihnimde canlı olmasıydı. Konular birebir örtüşmese de, anlatının bazı duygusal damarları bana tanıdık geldi. Aynı duygunun farklı bir yüzle tekrar karşıma çıkması, bu kez beni içine çekmek yerine biraz uzaklaştırdı. Okurken sık sık “bunu daha önce hissetmiştim” duygusuna kapıldım. Bu da romanın etkisini, benim için kaçınılmaz olarak azalttı.
Kitapta yer alan aşk hikâyesi ise aslında tanıdık bir kaderi taşıyordu: kavuşamamak. Zaten aşk dediğimiz şey çoğu zaman tamamlanmamışlığın içinde büyümez mi? Kavuştuğunda sıradanlaşan, eksik kaldığında efsaneleşen bir duygu… Bu yönüyle bakıldığında, romandaki aşkın doğası doğru kurulmuştu. Ancak mesele, bu duygunun bana ne kadar geçtiğiydi. Ve ne yazık ki bu kez, o duygunun içinde kaybolamadım.
Şunu inkâr edemem: Yazarın dili hâlâ güçlü, anlatımı hâlâ akıcı ve tarihî dokuyu kurma becerisi tartışılmaz. Ama bir okur olarak ben, sadece iyi yazılmış bir metin değil; beni içine çeken, sarsan, hatta bazen yönümü şaşırtan bir hikâye arıyorum. Bu kitapta ise daha çok tanıdık bir yolun tekrarından geçiyormuşum hissi ağır bastı.
Belki de bazı kitaplar kötü olduğu için değil, bizde yeni bir iz bırakmadığı için eksik kalır. Benim için bu eser tam olarak böyle bir yerde duruyor: saygı duyduğum, değerini teslim ettiğim ama içimde derin bir yankı uyandırmayan bir okuma deneyimi olarak.
Keyifli okumalar olsun..·
147 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.