Küllerinden Doğamayanların Hikayesi: Kibrit Çöpü MezarlığıEdebiyat & Roman
“Biz yandık, bittik ama kül olamadık; sadece söndük."
Ölüme Fısıldayan Adam'da okyanusta boğulanların, bu kitapta o okyanustan nasıl yara bere içinde kıyıya vurduklarını izliyoruz. Büşra Yılmaz, bu kez sadece bir aşkı değil, bir "ailesizliğin" ve birbirine tutunarak hayatta kalmaya çalışan kırık ruhların destanını yazmış.
İnceleme Notları:
• Özgür’süz Bir Dünya mı?: Kitabın en büyük sancısı Özgür Gencay'ın yokluğuyla (veya gölgesiyle) baş etmeye çalışan Yosun'un ruh hali. Okur, her sayfada Özgür'ün fısıltısını arıyor.
• Kibrit Çöpü Metaforu: İlk kitapta yanmaktan korkan çöpler, bu kitapta birer mezar taşına dönüşüyor. Yazar, "yanıp kül olmak" yerine "yanıp sönmenin" verdiği o bitmek bilmez sızıyı harika işliyor.
• Grup Dinamiği: Sadece Yosun ve Özgür değil; Tilki, Balık ve diğerlerinin arasındaki o hüzünlü bağ, okuru "aidiyet" kavramı üzerine düşündürüyor.
"Burası bizim mezarlığımız Yosun. Kimsenin uğramadığı, sönmüş kibrit çöplerinin yan yana dizildiği o ıssız yer..."
Sonuç:
Eğer ilk kitabı okuyup kalbinizi okyanusta bıraktıysanız, bu kitap o kalbi geri vermiyor; aksine o kalbin neden hala sızladığını anlatıyor. Karanlık, melankolik ve her şeye rağmen "birbirimizden başka kimsemiz yok" diyenlerin başucu kitabı.
Büşra Yılmaz 
Kibrit Çöpü Mezarlığı 
kadir deniz
Büşra Yılmaz Kibrit Çöpü Mezarlığı kadir deniz·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.