Leyla YolalanRoman
Her Şey Normalmiş Gibi, bireysel bir hikâyeyi toplumsal ve siyasal arka planla birleştiren; gençlik, aidiyet, korku ve aşk temalarını ele alan bir roman olarak değerlendirilebilir. Romanda Arda ve Lora’nın yalnızca dış koşullarla değil, kendi iç çatışmalarıyla da mücadele etmek zorunda kalışını okuruz. Bu yüzden kitabı okurken “Ne oldu?” dan ziyade , “Olanlar bu gençlerin ruhunda ne bıraktı?” diye düşündüm. Yazar, Arda’nın kişiliğinde bir insanın sevgi, korku, kayıp üçgeni içinde nasıl davrandığını göstermek istemiş adeta. Arda’nın Lora’yı tanıma çabası da romanın çok sevdiğim tarafı oldu. Lora’yı gerçekten anlayabilmek için onun dünyasına, Diyarbakır’a gidişi, Lora’nın taşıdığı hakikatin izini sürmesi çok içten ve cesurcaydı. Bunun haricinde Arda’nın belki de dış dünyaya kendini kapattığı “battaniye” metaforu çok güzeldi. “Özlem tehlikeli bir duygu. Çünkü umutla yan yana duruyor.”(s.144) “Dünya berbat bir yer. Dengeler kayboldu. Kötülerin dünyasında var olmaya çalışıyoruz.”(s.128) “Bazen unutmak en iyi tedavi yoludur.”(s.84)
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.