Azil
Azil bittiğinde zihnimde net cevaplardan çok bulanık duygular kaldı. Kitap boyunca Asil’in yaşadıkları, unutkanlığı ve bazı olayları anımsayamaması beni sürekli “gerçek ne, hangisi Asil’in zihninin oyunu?” diye düşündürdü. Hatta bir noktada çoklu kişilik ihtimali bile geçti aklımdan. Çünkü anlatılanlara tam anlamıyla güvenemiyorsunuz.
En etkileyici kısım ise finaldi. Asil’in Yahya’da kendisini görmesi, etkileyiciydi. Sanki kaçmaya çalıştığı kişi yine kendisiydi. Kitap boyunca hissedilen o parçalanmışlık duygusu finalde tamamen yüzünü gösteriyor.
Gerçeklik algımı zaman zaman bulanıklaştırdı ama aynı zamanda inanılmaz akıcıydı. Hakan Günday insanın zihninde iz bırakan, karanlık atmosfer kurmayı gerçekten iyi biliyor.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.