Bu Gece Ay Çok Güzel
Ay aslında karanlık, soğuk bir kaya parçası. Onu böylesine hikayelere, şiirlere, mitlere yapan konu yapan ;mitoloji ve dinlerde yer bulmasını sağlayan kuşkusuz güzelliğidir. Ay'ın güzelliği ne taşı toprağındandır ne de şeklinden. Ayı Ay yapan güneşten aldığı parlaklıktır. İnsanoğlu da topraktandır. İnsanı, hayatı anlamak için özümüze bakmak lazım bazen.
Ay'ı kaya parçasından ayırıp Ay nasıl ki güneşten aldığı ışıksa insanı da insan yapan ruhunda bulunan sevgidir. Kimi zaman bembeyazdır Ay, kimi Zaman mavi hatta kızıldır bazen. İnsanda da böyledir sevgi. Bir annenin yavrusuna gösterdiği şevkat, güçlünün zayıfa olan merhameti, dostun dosta verdiği güven. Hepsi farklı frekanslarıdır sevginin. Bazen de karanliktır Ay uzay buşluğunda yer kaplar ama olmaz gökyüzünde. Insan sevmeyince yansıtamaz ışığını. Maddesel olarak olsada "VAR" olamaz "YOK" olur. Elbette ki birgün zaten yok olacak. İnsanın fâni hayata olan sevgisi Güneş'in ışığının söneceği gibi bitecek birgün. Önemli olan o ışık bitene kadar "GÖK YÜZÜNDE VAR" olabilmektir hayatta.
Bu gece ay çok güzel, seviyorum demeden söylemektir
Bu gece ay çok güzel diyebildikçe VAR olur insan
Bu gece ay çok güzel dedikçe doyar ruhu
İnsan sevmeyi bildikçe Ay güzel olur her gece
Bu gece ay çok güzel demezsek YOK oluruz gökyüzünde
Bu gece ay çok güzel; beyazıyla, mavisiyle hatta kızılıyla
Parlıyorum bütün sevdiklerimle VAR oluyorum gökyüzünde
Şimdi söyleyelim hep birlikte "bu gece ay çok güzel. " diye.
İnsan Neyle Yaşar?Lev Tolstoy