Dürüstçe Cevap Verebilir Misiniz?
Bir Son Duygusu 
Julian Barnes’a Booker ödülü kazandırdı. Ve bazen ödül kazanan kitaplarda insan ister istemez “Ya bu mu kazandı gerçekten?” diyebiliyor. Ama bu kitap bence kesinlikle fazlasını hak ediyor.
Anlatıcımız Tony bize kendi hayatını anlatıyor. Tabii burada bir de hafızasının güvenilmezliği var. Zaten kitap tam da burada insanın içine işlemeye başlıyor. Çünkü Tony hikâyeyi anlatırken ister istemez kendinizi de düşünmeye başlıyorsunuz. Kendi hayatınızı. Sonradan eklediğiniz kurguları. Zamanın iyileştirici olmasını beklerken bazen tam tersine insanı suçlayan bir şeye dönüşmesini. Çok geç kalmış fark edişleri. İnsan yaş aldıkça hikâyesini düzeltecek tanıkların azalmasını. Ve gerçek hayatla, kendimize anlattığımız hayat arasındaki o farkı.
Çünkü bazen hayat gerçekten yaşadığımız şey olmuyor. Hayatımız hakkında kendimize anlata anlata inandığımız bir hikâyeye dönüşüyor.
İşte bu kitap tam olarak hafıza, pişmanlık ve insanın kendini kandırması üzerine kurulmuş bir hikâye. Ama Julian Barnes bunu öyle dramatik sahnelerle, bağırıp çağıran karakterlerle yapmıyor. Tam tersine, Tony yıllar sonra kendi hafızasının karşısına oturup kendini sorgulamaya başlıyor. Ve bir noktadan sonra siz de sorgulamaya başlıyorsunuz.
İnsan gerçekten geçmişini mi hatırlıyor? Yoksa yıllarca anlata anlata inandığı versiyonu mu?
Bir de kitapta çok sevdiğim şeylerden biri şu oldu: O dönem çok önemsiz gibi görünen bazı olaylar, yıllar sonra yeniden düşünülünce bambaşka yerlere çıkabiliyor. Çünkü insan kendi hikâyesini bile sürekli düzeltiyor aslında. Ve zamanın gerçeği ortaya çıkaracağını düşünürken bir bakıyorsunuz zaman size karşı işlemeye başlamış. Gerçeği değil, sizi açığa çıkarıyor.
Kitabı okurken belli bir yerden sonra ben sürekli şunu sordum: “Tamam ama hikâye ne?”
Ama ilginç olan şu: sıkılmıyorsunuz, bir türlü tam çözemiyorsunuz ama bırakmak da istemiyorsunuz. Çünkü kitabın hayatı ele alış biçimi, insanları sorgulaması, yaptığı tespitler ve olayları yorumlayışı o kadar güçlü ki… Bazı kitaplarda hikâye bir noktadan sonra ikinci planda kalır ama o düşünceler, o bakış açıları insanın zihnine yapışır ya, tam olarak öyle hissettiriyor. Ama bu hikâyenin zayıf olduğu anlamına da gelmiyor. Tam tersine, hikâye de oldukça güçlü.
Tony bazı şeyleri sonunda sıralayıp “Evet, anladım.” dediğinde bile ben hâlâ tam anlamamıştım. Zaten bence kitabın en güçlü taraflarından biri de bu. Finali herkes çok farklı okuyabilir. Kimisi tamamen çözdüğünü düşünür, kimisi hâlâ bazı boşlukların içinde kalır.
Ve en sonunda okurun içine sessizce huzursuzluk yaratacak bir soru bırakıyor.
Bir Son Duygusu Julian Barnes’a Booker ödülü kazandırdı. Ve bazen ödül kazanan kitaplarda insan ister istemez “Ya bu mu kazandı gerçekten?” diyebiliyor. Ama bu kitap bence kesinlikle fazlasını hak ediyor.
Anlatıcımız Tony bize kendi hayatını anlatıyor. Tabii burada bir de hafızasının güvenilmezliği var. Zaten kitap tam da burada insanın içine işlemeye başlıyor. Çünkü Tony hikâyeyi anlatırken ister istemez kendinizi de düşünmeye başlıyorsunuz. Kendi hayatınızı. Sonradan eklediğiniz kurguları. Zamanın iyileştirici olmasını beklerken bazen tam tersine insanı suçlayan bir şeye dönüşmesini. Çok geç kalmış fark edişleri. İnsan yaş aldıkça hikâyesini düzeltecek tanıkların azalmasını. Ve gerçek hayatla, kendimize anlattığımız hayat arasındaki o farkı.
Çünkü bazen hayat gerçekten yaşadığımız şey olmuyor. Hayatımız hakkında kendimize anlata anlata inandığımız bir hikâyeye dönüşüyor.
İşte bu kitap tam olarak hafıza, pişmanlık ve insanın kendini kandırması üzerine kurulmuş bir hikâye. Ama Julian Barnes bunu öyle dramatik sahnelerle, bağırıp çağıran karakterlerle yapmıyor. Tam tersine, Tony yıllar sonra kendi hafızasının karşısına oturup kendini sorgulamaya başlıyor. Ve bir noktadan sonra siz de sorgulamaya başlıyorsunuz.
İnsan gerçekten geçmişini mi hatırlıyor? Yoksa yıllarca anlata anlata inandığı versiyonu mu?
Bir de kitapta çok sevdiğim şeylerden biri şu oldu: O dönem çok önemsiz gibi görünen bazı olaylar, yıllar sonra yeniden düşünülünce bambaşka yerlere çıkabiliyor. Çünkü insan kendi hikâyesini bile sürekli düzeltiyor aslında. Ve zamanın gerçeği ortaya çıkaracağını düşünürken bir bakıyorsunuz zaman size karşı işlemeye başlamış. Gerçeği değil, sizi açığa çıkarıyor.
Kitabı okurken belli bir yerden sonra ben sürekli şunu sordum: “Tamam ama hikâye ne?”
Ama ilginç olan şu: sıkılmıyorsunuz, bir türlü tam çözemiyorsunuz ama bırakmak da istemiyorsunuz. Çünkü kitabın hayatı ele alış biçimi, insanları sorgulaması, yaptığı tespitler ve olayları yorumlayışı o kadar güçlü ki… Bazı kitaplarda hikâye bir noktadan sonra ikinci planda kalır ama o düşünceler, o bakış açıları insanın zihnine yapışır ya, tam olarak öyle hissettiriyor. Ama bu hikâyenin zayıf olduğu anlamına da gelmiyor. Tam tersine, hikâye de oldukça güçlü.
Tony bazı şeyleri sonunda sıralayıp “Evet, anladım.” dediğinde bile ben hâlâ tam anlamamıştım. Zaten bence kitabın en güçlü taraflarından biri de bu. Finali herkes çok farklı okuyabilir. Kimisi tamamen çözdüğünü düşünür, kimisi hâlâ bazı boşlukların içinde kalır.
Ve en sonunda okurun içine sessizce huzursuzluk yaratacak bir soru bırakıyor.·
7 +1'leme
·2.795 Gösterim
8 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Şimdi bitirdim, çok değişik bir anlatıydı. Bu kadar sakin ama bir yandan sıkmayan, içine yavaş yavaş işleyen bir tür… Tony hikâyeyi göğsümde koca bir his bırakarak bitirdi. Biraz sindirip inceleme yazacağım. Ve 
Alper Turgay , incelemen harika olmuş 👌şu anki duygularıma bir nebze rehber niteliğinde yol gösterici , emeğine sağlık 🙏
Alper Turgay , incelemen harika olmuş 👌şu anki duygularıma bir nebze rehber niteliğinde yol gösterici , emeğine sağlık 🙏Alıntılarınızı gördüm, dikkatle baktım sizde nerelere dokundu diye. Ben de sizin gibi düşünüyorum. İncelemenizi okuyacağım dikkatle; bu kitabı her okur farklı yorumlayabilir o normal ama tek gerçek var olayda Tony çözdüm diyor muğlak bırakıyor, siz çözdünüz mü? Sakın buraya olayı yazmayın spoilerın babası olur😂. İncelemeyi beğenmenize mutlu oldum, teşekkürler ☺️ 🙏
Emeğinize sağlık 😇 sizin incelemeleriniz hep kitapla ilgili merak uyandırıyor ben de. Buda öyle oldu kitabı listeme ekledim hemen🙃
Bookworm Zaman sorun değil ne zaman okursanız. Keyifli okumalarınız olsun 📕😊
İncelemelerinizi merak ve ilgiyle okuyorum. Ne güzelsiniz, ne güzel yorumluyorsunuz, tarafsız ve tadında bırakıyor, ilgi uyandırıyorsunuz. Eksik olmayın yeni kitaplara, yeni yazarlara yol alıyoruz sayenizde...
Eyvallah🌹🙏
Çok teşekkür ederim, böyle hissettirmesi gerçekten çok kıymetli 😊 Ben de biraz o merak duygusunu bozmadan, kitabın hissini ve bıraktığı izi aktarmaya çalışıyorum. Çünkü bazen bir kitabı sevdirmekten çok, insanda ona karşı bir merak uyandırmak daha güzel oluyor.
Ve evet, en güzel taraflarından biri de bu sanırım; bir kitabın başka bir kitaba, bir yazarın başka bir yazara kapı açması… Hep birlikte yeni zihinlere misafir oluyoruz ☺️ Eyvallah 🌹🙏
Reklam
Benim kitabımda kargoda. Gecikti biraz araya kitap almak zorunda kaldım 😊Sabırsızlıkla bekliyorum. Emeğinize sağlık.
Çok teşekkür ederim ☺️ Bazen bazı kitaplar tam zamanını kendi seçiyor gibi oluyor zaten. Araya başka kitaplar girse bile aklın bir köşesinde beklemeye devam ediyorlar 🙂 Umarım elinize ulaştığında beklentinize değen, üzerine düşündüren bir okuma olur. Şimdiden keyifli okumalar diliyorum.
