"PETRİKOR"
İnsanın kalbi ne kadar büyüktür gerçekten? Bir kalp ne kadar şeyi içine alabilir, kaç kişiyi sevebilir, kaç acıyı, kaç sevinci taşıyabilir? Kalbin nasıl çalıştığını hepimiz biliriz; kan pompalar, yaşatır. Ama gözümüzü açıp da içine baktığımızda sadece bir et parçası görürüz. Bu kadar sıradan bir sey. "kırılmak"kelimesini neden bu kadar üstüne alır? Neden en derin acılar oraya çöker, neden en büyük sevinçler oradan taşar?
Bazı kitaplar vardır; yalnızca okunmaz, hissedilir. İsmini, yağmurun toprağa ilk değdiği anda yükselen o tanıdık kokudan alıyor ve daha ilk sayfalardan itibaren bizi de aynı hissin içine çekiyor: taze, dingin ama derinlerde bir yerde hüzün taşıyan bir yolculuk…
"Petrikor", gökyüzü ile yeryüzünün kavuştuğu o ilk andaki kokudan ilham alarak; aslında hayatımızda hep var olan ama çoğunlukla görmezden geldiğimiz o ince detayları, yarım kalmışlıkları ve yeniden doğuşları anlatıyor. Kaybın ardından gelen sessiz kabullenişi ve insanın kendi içindeki kırık parçalarla yeniden bağ kurma çabasını son derece zarif bir dille anlatıyor. Yazarın en güçlü yanı ise bunu büyük dramatik çıkışlarla değil; küçük detaylar, iç sesler ve ince duygular üzerinden kurabilmesi. Bu yüzden kitap boyunca kendimizi yalnızca bir hikâye okumuyormuş gibi değil, sanki birinin en saklı duygularına tanıklık ediyormuş gibi hissediyoruz.
Yokluk Ülkesi’nde yaşayan, hayal mi gerçek mi bilemeden birbirinden ayrılamayan iki ruhun hikâyesine eşlik ediyoruz.
Petrikor, yağmurun toprağa düştüğü o ilk anın kokusu. Kadın ve adam ne zaman bir araya gelse yağmur yağıyor ve o koku sanki bir mesaj veriyor.
Ionix döngüsü sırasında Oasis ve Lapis gezegenlerinin birbirine yaklaşıp uzaklaşması gibiydi kadın ve adamın tüm ilişkisi.
Ionix daha çok soğuk, uzak ve biraz yalnız bir yer. Oasis ise tam tersi: daha sakin, güvenli ve huzurlu bir yer gibi. Ionix’te karakter kendi korkularıyla ve geçmişiyle yüzleşiyor. Her şey biraz karanlık ve kafa karıştırıcı. Oasis ise zaman yorulsa ya da kendini toparlamak istese Ionix’e yöneldiği yer. Burası ona iyi gelen, nefes aldıran bir alan.
Hikâye boyunca kadın ve adam Ionix ile Oasis arasında gidip geliyor. Yani bir yanda zor duygular, diğer yanda huzur arayışı var. İnsan hayatında ikisi de var: hem zor anlar (Ionix) hem de rahatladığın yerler (Oasis). Önemli olan bu dengeyi kurabilmek.
Bir ofis masasında sıradan bir iş günüyle başlayan düşüşler ve çıkışların olduğu imkânsız bir çekim bu. Adları olmayan iki iş arkadaşı; uzak, soğuk, sessiz gelgitler yaşıyor. Aralarında uçsuz bucaksız bir boşluk, aşılması imkânsız bir mesafe var.
Ta ki siyah gölge aralarındaki uzaklığı daha da büyütüp imkânsıza dönüşene kadar.
Kitabın sonunda Oasis'in kabuk bağlamaya çalışması ve Lapis'e benzemesi, belki de en trajik ve en gerçekçi andır. Çünkü hayatta çok sevenler, bir noktadan sonra sevdiklerine benzemeye başlar – iyi ya da kötü. Karakterin yaşadığı içsel dönüşüm, aslında hepimizin hayatında bir noktada deneyimlediği o “kendini yeniden bulma” sancısını temsil ediyor. Geçmişin tozlu anılarıyla bugünün gerçekleri arasında gidip gelen hikâye, bize sık sık kendi hayatımızı düşündürüyor. Yazarın en büyük başarısı, acıyı dramatize etmeden dönüşümün aracı haline getirmesi. Sayfalarda gözyaşı değil, anlayış akıyor.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri de acıyı bir son olarak değil, dönüşümün başlangıcı olarak ele alması. Kurak toprağın yağmurla birlikte yeniden canlanması gibi, karakterin de yaşadığı kırılmalarla yeniden şekillenmesini izlemek oldukça etkileyici. Bu yönüyle eser, yalnızca hüzünlü bir hikâye değil; aynı zamanda iyileşmenin ve yeniden doğmanın da romanı.
Suskunlukların altında gizlenen fırtınaları duyabiliyorsanız,
Yarım kalmış bir cümlenin ağırlığını taşıyabiliyorsanız,
Ve en sade anda en derini yaşayabiliyorsanız…
Buyurun, Yokluk Ülkesi’ne hoş geldiniz.
Ama unutmayalım: buraya bir kez uğrayanlar, ellerinde bir yağmur kokusuyla ve içlerinde tarifi zor bir melankoliyle ayrılır.
Ve belki de asla tam olarak geri dönemezler.
Kitapla Kalın.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.