Günahkâr, Rizzoli & Isles serisinin içinde beni en fazla geren kitaplardan biri oldu. Serinin önceki kitaplarında alıştığım o güçlü tempo burada da vardı ama bu kez olayların atmosferi çok daha karanlık, daha rahatsız edici hissettirdi. Özellikle din, suç ve bastırılmış geçmişlerin iç içe geçtiği yapı kitabı sıradan bir polisiyeden çıkarıp psikolojik olarak da yoğun bir yere taşıyor.
Hikâye, manastırda vahşice öldürülen bir rahibenin bulunmasıyla başlıyor. İlk andan itibaren olayın yalnızca basit bir cinayet olmadığı hissediliyor zaten. Çünkü kurbanın geçmişi araştırıldıkça işin içine gizlenen kimlikler, korkular ve yıllardır saklanan sırlar giriyor. Bir yandan dedektif Jane Rizzoli olayın peşine düşerken diğer yandan Maura Isles’ın soğukkanlı ama dikkatli yaklaşımı olayları daha da derinleştiriyor. Seride en sevdiğim şeylerden biri zaten bu ikilinin dengesi; Jane’in sertliğiyle Maura’nın sakin zekâsı birbirini inanılmaz tamamlıyor.
Kitap ilerledikçe olayların dini yapılar, geçmiş travmalar ve özellikle kadınlar üzerindeki baskılarla bağlantılı hâle gelmesi beni daha çok içine çekti. Tess Gerritsen’in en iyi yaptığı şeylerden biri şu bence: Katili ararken sana sadece ipuçları vermiyor, aynı zamanda karakterlerin korkularını da hissettiriyor. Bu yüzden kitabı okurken sadece “katil kim?” diye düşünmüyorsun; karakterlerin geçmişinde ne saklandığını da merak ediyorsun.
Serinin diğer iki kitabını çok sevdiğim için buna biraz daha yüksek beklentiyle başlamıştım ama kitap beni hayal kırıklığına uğratmadı. Özellikle olayların yavaş yavaş açılması ve finalde taşların yerine oturması çok iyiydi. Bazı sahnelerde gerçekten boğucu bir atmosfer vardı; manastır bölümleri ve sessizlik hissi gerilimi bayağı artırıyordu. Tess Gerritsen mekân atmosferi kurmayı gerçekten çok iyi biliyor.
Yine de önceki kitaplara göre bunda duygusal ağırlık biraz daha fazlaydı diye düşünüyorum. Sadece cinayet çözülmüyor; insanların inançlarıyla, suçluluk duygularıyla ve geçmişleriyle savaşını da okuyorsun. Bu yüzden kitap bittikten sonra aklımda sadece olay örgüsü değil, karakterlerin taşıdığı yük kaldı.
·
271 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu kitapta Jane ve annesinin konuşması Gabriel Dean faktörü de çok tatlıydı. İkiz bedenleri de keyifle okuman dileğimle, her kitabı ayrı bir yolculuk.
Evett, bende çok sevdim. Jane’nin annesiyle konuşup korkularıyla yüzleşmesi beni çok etkiledi.