Michael EndeMomo
Hem çocuklara hem de yetişkinlere hitap eden oldukça akıcı ve yaratıcı bir hikayeydi. Gerçekte dramatik bir şekilde var olan her şeyi daha basitleştirerek sembolikleştirerek anlatmışlar. Karakterlerle bağ kurmak şaşırtıcı bir şekilde kolaydı, çok karakter olmasına rağmen hepsini anlatış biçimi kendine özgüydü.
İki puan kırmamın sebeplerine gelirsek eğer;
Yazar çoğu yerde tıkanmış ve açıkçası bilerek saçmalamış gibi hissediyorum, ilk sayfaları mükemmel olan kitabın son sayfaları aşırı aceleye getirilmiş, evet anlıyorum soyut kavramlar ele alınıyor ve yazarın kendisi de çoğu soruya cevap veremez, ancak (belki de çeviriden dolayıdır) bazı ufak anlatım hataları gözümden kaçmadı. Sanki yazdığı şeyi o da tam olarak çözememiş gibiydi. Sonu tabii ki mutlu bitecekti ve bitti, ancak bu kitabın son 2 sayfasında yaşandı, en azından bize 290 sayfa boyunca anlattığın karakterlerin de en sonda bakış açılarını sunabilseydin keşke? Kendimi ‘Fatmagül’ün suçu ne?’ izliyormuş gibi hissettim, Momo artık ananda benim baban da benim