Bu kitabı imzalatıp alalı aylar oluyor. Bir arkadaşın kitabını okumak tanımadığınız birinin kitabını okumaktan daha zormuş.
İlk okumaya başladığımda öykülerdeki kadınların seslerini duyamadığımı fark ettim. Çünkü hepsini Burcu’nun şefkatli, yumuşacık sesiyle okuyordum. Bıraktım kitabı yerine.
O günlerde garip bir suçluluk çöktü üzerime. “Arkadaşının kitabını rafta bekletiyorsun” diyen bir ses… Yine aldım elime, sonra yine bıraktım. Yakınlık borcuyla hızla tüketmem gereken bir şey gibi görmek çirkin göründü gözüme.
Ve işte bugün, Burcu’dan bağımsız bir metin olarak da duyabildim bu kızı. İyi ki beklemişim zamanının gelmesini.
Kadın hikâyeleri… Daha çok kadın hikâyesi… Daha da çok kadın hikâyesi. Kendi sesini duyamayan, ışığı sönen kadınlar. Anneliğin yükü altında ezilirken “Ben ne istiyordum?” diye sormayı unutan kadınlar. “Öfkenin tek kişinin tekelinde olduğu evlerde” nefes alamayan kadınlar. Toplumsal yaftaların gölgesinde kendisi olmak için bir nefeslik alan bile bulamayan kadınlar. Hepsi nasıl da tanıdık.
Ama Burcu tanıdığımız kadınların yapamadığı şeyleri yapabilsinler diye umutlu pencereler açmış kızlarına. Gidebilmeyi başarmış bu kadınlar; kendi sesini dinlemeyi, “kim ne der” diyen zorbayı susturmayı öğrenmiş. Ve saçlarını şiirlerle, uzak ama ışıklı yollarla süslemişler.
Bir ilk öykü kitabından beklenmeyecek kadar incelikli öyküler bunlar. Küçük gözlemlerden büyük duygular yaratabilen, evle dünya arasındaki ilişkiyi politik ama yumuşak bir tonda kuran nefis öyküler. Okuru çok olsun.
·
299 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.