Gece Açan Çiçekler okurken içimde sürekli bir yalnızlık hissi dolaştı. Tarık Tufan’ın dili o kadar içten ve kırgın ki bazı cümlelerde durup uzun uzun düşündüm. İnsanların görünmeyen yaralarını, suskunluklarını ve sevgiyi taşıma biçimlerini çok gerçek hissettiren bir kitaptı. Bitirdiğimde içimde sakin ama derin bir hüzün kaldı.