Kitapta, bir adama saplantılı şekilde aşık olan psikolojik olarak sıkıntılı bir kadının mektubunu okuyoruz. Bu kadar saplantılı olması bana çok saçma ve mantıksız geldi. Bir insanın kendine hiç mi saygısı olmaz? Hadi bir iki gün hayranlıkla bakarsın anlarım. Hadi bir yıl bak, platonik aşık olarak yaşa. Yıllarca nasıl sadece bir adamı düşünebiliyorsun, hayatını mahvediyorsun, anlayamıyorum.
Kitap sıkıcı değil, akıyor. Aslında Zweig çok iyi yazdığı için, duyguyu iyi aktarabildiği için ben bu kadını sevmedim. Zweig kadının duygularını çok iyi aktarmış. Böylelikle kitap beni kadın ve yaşadığı olaylar hakkında düşünmeye, sorgulamaya sevk etti. Bu yönden kitabı başarılı buldum. Fakat 50 sayfa değil 150-200 sayfa olsa bu saçma hikayeyi okumazdım.
Stefan ZweigBilinmeyen Bir Kadının Mektubu