Otomatik Portakal beni rahatsız ederek düşündüren bir kitaptı. Okurken yer yer irkildim, hatta bazı sahnelerde uzaklaşmak istedim ama tam da bunu yapmak istediği için etkileyiciydi. Şiddeti sadece göstermiyor; onu nedenleriyle, sonuçlarıyla ve dayatılan “iyilik” kavramıyla yüzüme vuruyor.
Alex’i sevmek mümkün değil ama onu tamamen suçlamak da kolay değil. Çünkü kitap bana şunu hissettirdi: Bir insanı zorla “iyi” yaparsan, geriye insandan ne kalır? Devletin müdahalesiyle şiddetten arındırılan Alex, aslında özgürlüğünü kaybederek mekanik bir varlığa dönüşüyor. Bu da kitabın asıl rahatsız edici tarafı.
Dili sert, atmosferi karanlık ama alt metni çok güçlü. Otomatik Portakal, ahlakın, özgür iradenin ve otoritenin sınırlarını sorgulatan; okurunu rahat ettirmeyen ama uzun süre akılda kalan bir roman. Okuduktan sonra şiddetten çok, özgürlüğün bedeli üzerine düşündüm.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.