Hava Zorlu hocama sevgilerle;
Bu kitap, yazarın zorlu çocukluk yıllarından başlayarak, sevgi ve aidiyet arayışında nasıl büyüdüğünü çok samimi bir dille aktarıyor. Çocuklukta yaşadığı ihmal ve yalnızlık öyle derin ki, her satırda o boşluğu hissediyorsunuz. Okurken benim de sık sık gözlerim doldu; yazarın yatılı okullardaki yalnızlık anları, ilgisiz aile ortamı ve sevgiyi arayışı, adeta içimde bir yerleri sarsıp ağlatan bir dokunuş yaptı. Çünkü kendi çocukluğum da çok kolay geçmedi; bazı satırlarda sanki yazar değil de ben anlatıyormuşum gibi hissettim. O küçük yaşta anlaşılmamanın, eksik sevginin ve yalnız kalmanın ne demek olduğunu yeniden hatırladım.
Ama tam da bu yüzden kitabın ilerleyen bölümleri benim için daha da kıymetli oldu. Lise ve üniversite yıllarındaki gelişimi, umut dolu arkadaşlıkları ve kendini bulma yolculuğu bana şunu fısıldadı: Başlangıç ne kadar zor olursa olsun, insan kendi yolunu, kendi ışığını bulabiliyor. Kırılan yerlerimizden güçlenerek çıkmak mümkün.
Kesinlikle okunması gereken, çok güçlü ve içten bir eser olduğunu düşünüyorum. İyi ki kaleme almış, iyi ki kendisiyle tanışmışım, iyi ki kitabını okumuşum
Dilerim hem onun kalemi hiç susmaz hem de bizim yarım kalan çocukluklarımız, hayatın başka yerlerinde sevgiyle tamamlanır. Daha nice kitaplara, inşallah