Gülser Iravul
@gulseriravul
insta: gulser.iravul
Elektrik-Elektronik Mühendisi / Elektrik Öğretmeni
Lisans
15 Aralık
122 okur puanıTemmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
çocukluğu yarım kalanların kalbine dokunacak bir roman…İnceleme
Öncelikle sayın 
Hava Zorlu hocama sevgilerle;
Bu kitap, yazarın zorlu çocukluk yıllarından başlayarak, sevgi ve aidiyet arayışında nasıl büyüdüğünü çok samimi bir dille aktarıyor. Çocuklukta yaşadığı ihmal ve yalnızlık öyle derin ki, her satırda o boşluğu hissediyorsunuz. Okurken benim de sık sık gözlerim doldu; yazarın yatılı okullardaki yalnızlık anları, ilgisiz aile ortamı ve sevgiyi arayışı, adeta içimde bir yerleri sarsıp ağlatan bir dokunuş yaptı. Çünkü kendi çocukluğum da çok kolay geçmedi; bazı satırlarda sanki yazar değil de ben anlatıyormuşum gibi hissettim. O küçük yaşta anlaşılmamanın, eksik sevginin ve yalnız kalmanın ne demek olduğunu yeniden hatırladım.
Ama tam da bu yüzden kitabın ilerleyen bölümleri benim için daha da kıymetli oldu. Lise ve üniversite yıllarındaki gelişimi, umut dolu arkadaşlıkları ve kendini bulma yolculuğu bana şunu fısıldadı: Başlangıç ne kadar zor olursa olsun, insan kendi yolunu, kendi ışığını bulabiliyor. Kırılan yerlerimizden güçlenerek çıkmak mümkün.
Kesinlikle okunması gereken, çok güçlü ve içten bir eser olduğunu düşünüyorum. İyi ki kaleme almış, iyi ki kendisiyle tanışmışım, iyi ki kitabını okumuşum
Dilerim hem onun kalemi hiç susmaz hem de bizim yarım kalan çocukluklarımız, hayatın başka yerlerinde sevgiyle tamamlanır. Daha nice kitaplara, inşallah
Hava Zorlu hocama sevgilerle;
Bu kitap, yazarın zorlu çocukluk yıllarından başlayarak, sevgi ve aidiyet arayışında nasıl büyüdüğünü çok samimi bir dille aktarıyor. Çocuklukta yaşadığı ihmal ve yalnızlık öyle derin ki, her satırda o boşluğu hissediyorsunuz. Okurken benim de sık sık gözlerim doldu; yazarın yatılı okullardaki yalnızlık anları, ilgisiz aile ortamı ve sevgiyi arayışı, adeta içimde bir yerleri sarsıp ağlatan bir dokunuş yaptı. Çünkü kendi çocukluğum da çok kolay geçmedi; bazı satırlarda sanki yazar değil de ben anlatıyormuşum gibi hissettim. O küçük yaşta anlaşılmamanın, eksik sevginin ve yalnız kalmanın ne demek olduğunu yeniden hatırladım.
Ama tam da bu yüzden kitabın ilerleyen bölümleri benim için daha da kıymetli oldu. Lise ve üniversite yıllarındaki gelişimi, umut dolu arkadaşlıkları ve kendini bulma yolculuğu bana şunu fısıldadı: Başlangıç ne kadar zor olursa olsun, insan kendi yolunu, kendi ışığını bulabiliyor. Kırılan yerlerimizden güçlenerek çıkmak mümkün.
Kesinlikle okunması gereken, çok güçlü ve içten bir eser olduğunu düşünüyorum. İyi ki kaleme almış, iyi ki kendisiyle tanışmışım, iyi ki kitabını okumuşum
Dilerim hem onun kalemi hiç susmaz hem de bizim yarım kalan çocukluklarımız, hayatın başka yerlerinde sevgiyle tamamlanır. Daha nice kitaplara, inşallah
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap başta biraz ağır ve dağınık ilerliyormuş gibi geliyor; insan ne olup bittiğini tam kavrayamayıp sıkılabiliyor. Ama ortalara doğru hikâye açılıyor, olaylar netleşiyor ve Enveri’nin hurafeler içinde sürüklenişi daha dikkat çekici hâle geliyor. Özellikle bu noktadan sonra hem daha akıcı hem de daha merak uyandırıcı bir hale gelip kendini okutuyor. Genel olarak başı sabır isteyen ama ilerledikçe “iyi ki devam etmişim” dedirten bir roman diyebiliriz.
Bu kitabı okurken rahat hissetmedim ama tam da bu yüzden aşırı sevdim. Yumuşatılmamış, süslenmemiş, acıyı olduğu gibi yüzüme çarpan bir metin. Firdevs’in yaşadıkları “abartı” değil, gerçek; insanı en çok sarsan da bu oluyor.
Her sayfada kadın olmanın ne kadar yorucu, ne kadar yalnız ve ne kadar öfke biriktiren bir şey olduğunu hissettim. Kitap bana acındırmadı, ağlatmaya çalışmadı; sertti, netti ve dürüsttü. Bitirdiğimde içimde hem büyük bir öfke hem de garip bir güç duygusu kaldı.
Nevval El Saadavi öyle bir yerden yazmış ki, Firdevs bir karakter olmaktan çıkıp bir hakikate dönüşüyor. Kısa ama etkisi çok uzun süren, kolay unutulmayacak bir kitap. Okuyup geçmelik değil; insanın içine yerleşip orada kalanlardan.
Bu kitabı okurken sanki biri benim yerime konuşmuş gibi hissettim. Cümleler süslü değil ama tam da olması gerektiği kadar gerçek. Bazen bir mesaj taslağı, bazen içimde kalmış bir cümle gibiydi. Duyguyu abartmadan, dramatize etmeden vermesi çok hoşuma gitti; çünkü yaşananlar zaten yeterince ağır.
8 yıldız vermemin sebebi şu: Bazı yerlerde daha da derine inmesini isterdim. Biraz daha kalayım, biraz daha canımı acıtsın istedim. Ama belki de gücü tam olarak burada; kısa, net ve suskun. Bitince “keşke biraz daha olsaydı” dedirten ama etkisi kalan bir kitap.
Özetle: Kalbime dokundu, kendimi buldum ama tam anlamıyla sarsılmadım. Yine de dönüp bazı sayfalarını tekrar okuyacağım kitaplardan biri.
harika bir kitaptı ha ri kaİnceleme
Bu kitap bende sessiz ama ağır bir etki bıraktı. Çok bağıran bir hikâye değil, tam tersine içten içe ilerleyip insanın içine oturan bir anlatımı var. Kardeşlerin aynı çatı altında yeniden bir araya gelmesiyle başlayan o gerilim, aslında hepimizin içinde taşıdığı “geçmişle hesaplaşma” duygusunu açıyor.
Okurken en çok şunu hissettim: bazı şeyler konuşulmadıkça yok olmuyor, sadece bekliyor. Tarık Tufan bunu çok sade ama çok derin bir şekilde vermiş. Karakterlerin her biri ayrı bir yara gibi; Halide’nin içine kapanıklığı, Cihangir’in taşıdığı yük, Zeliha’nın kırgınlığı… hepsi gerçek bir insan gibi duruyor.
Bitirdiğimde “iyi ki okudum” dedirten kitaplardan biri oldu. Abartısız, sakin ama çok güçlü bir hikâye. Benim için gerçekten çok iyi bir okuma deneyimi.