Gece Açan Çiçeklerİnceleme & Yorum
Gece Açan Çiçekler benim için sadece bir roman olmadı. Bazı kitaplar vardır, bittiğinde hikâye sona ermez; insanın içinde yaşamaya devam eder. Bu kitap tam olarak öyleydi. Tarık Tufan öyle bir atmosfer kurmuş ki Canfeda Konağı’nın o ağır sessizliği, geçmişin yükü, aile denen şeyin insanın en derin yarası oluşu uzun süre zihnimden çıkmadı.
En çok da şunu hissettirdi bana: İnsan bazen en büyük yalnızlığı kalabalığın içinde yaşıyor. Her karakter kendi kırgınlığını taşıyor ama hiçbiri gerçekten konuşamıyor. Kitabı okurken sanki herkesin sustuğu yerde ben onların iç sesini dinledim. Özellikle Halide karakteri… Bazı insanların kaderi, doğduğu evin duvarlarına yazılıyor galiba.
Tarık Tufan’ın dili yine çok şiirsel ama bu kez o şiirsellik gösteriş için değil; doğrudan insanın içine işlemek için kurulmuş gibi. Bazı cümlelerin altını çizmedim çünkü çizsem neredeyse kitabın yarısı işaretlenecekti. Roman boyunca geçmişle bugün, aşk ile suç, merhamet ile kırgınlık birbirine karışıyor. Ve final… Uzun zamandır bir kitabın son sayfasını kapatınca böyle sessiz kaldığımı hatırlamıyorum.
Bence bu romanın en güçlü tarafı şu: Sana bir hikâye anlatmıyor sadece, kendi karanlığını da gösteriyor. Bitince insanda tuhaf bir his bırakıyor; sanki gece boyunca biri sana hayatını anlatmış da sabah olunca hiçbir şey eskisi gibi kalmamış gibi…
“Aşk bazen insanı iyileştirmez, sadece yarasına daha derin bakmasını sağlar.” hissiyle kapattım kitabı. Ve bazı kitaplar sevilmez sadece… İnsan onları içinde taşır.
@mutenabook
Gece Açan Çiçekler 
Tarık Tufan
Gece Açan Çiçekler Tarık Tufan·
34 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.