Zengin Bir Zihnin Yoksul Eseri
‘’ 
İhsan Oktay Anar'ı okumak nasıl bir deneyim?’’ diye sorsalar, ‘’daldan dala atlayan bir maymunu izlemek gibi’’ derim. Okuyucuyu daha ilk sayfada birbirine geçen olaylar ve karakterler ve böyle bir anlatım dili karşılıyor ki herkese hitap eden bir yazım dili değil.
Bundan dolayı kitabın özetini ve konusunu kısaca açıklamak bir noktada zor. Kitapta tek bir ana karakterin olmadığını rahatlıkla belirtebilirim. Bir an 17. yüzyılda Konstantiniyye’de bir dilenciyi veya kahvehanede çıraklık yaparken mektebe girip kitap yazacak kadar kendini geliştirmiş, eseri padişaha sunulduktan sonra padişah kendisine iltifat olarak ‘’oğlum’’ deyince kendini şehzade sanan bir adamı okurken, bir anda Bağdat’ta nam salmış bir hırsızı okuyorsunuz. Ancak belirtmezsem haksızlık olur, yazar, olayları ve karakterleri birbirine bağlama da gerçekten iyi.
Eserin dili akıcı da olsa, kendini okutsa da alıştığım şekilde bir olay örgüsü etrafında gelişen hikâye ve karakter gelişimine sahip değil. Dolayısıyla karakter ve felsefi derinlik arayan okuyucuyu hayal kırıklığına uğratabilir.
Yazarın zengin bir hayal gücü olduğu aşikâr. Dolayısıyla istikrarlı bir şekilde ilerleyen ve zamana yedirilmiş bir hikâyeye ve karakter gelişimine sahip bir eser ortaya çıkarabilirdi. Örneğin kitabın en ilginç kısımlarını oluşturan ‘’İstihbaraht-ı Hümayun’’ ile ilgili tek başına bir roman yazılabilir. Bunun örneklerinin kitapta birden fazla olması yazarın hayal gücüne ve kurgu zenginliğine delil olsa da, benim için bunun hakkını verebilen bir eser olmamış.
Üst üste geçen olaylar silsilesi, iç içe geçen bir anlatım diline yabancı değilseniz alınıp okunabilir.
İhsan Oktay Anar'ı okumak nasıl bir deneyim?’’ diye sorsalar, ‘’daldan dala atlayan bir maymunu izlemek gibi’’ derim. Okuyucuyu daha ilk sayfada birbirine geçen olaylar ve karakterler ve böyle bir anlatım dili karşılıyor ki herkese hitap eden bir yazım dili değil.
Bundan dolayı kitabın özetini ve konusunu kısaca açıklamak bir noktada zor. Kitapta tek bir ana karakterin olmadığını rahatlıkla belirtebilirim. Bir an 17. yüzyılda Konstantiniyye’de bir dilenciyi veya kahvehanede çıraklık yaparken mektebe girip kitap yazacak kadar kendini geliştirmiş, eseri padişaha sunulduktan sonra padişah kendisine iltifat olarak ‘’oğlum’’ deyince kendini şehzade sanan bir adamı okurken, bir anda Bağdat’ta nam salmış bir hırsızı okuyorsunuz. Ancak belirtmezsem haksızlık olur, yazar, olayları ve karakterleri birbirine bağlama da gerçekten iyi.
Eserin dili akıcı da olsa, kendini okutsa da alıştığım şekilde bir olay örgüsü etrafında gelişen hikâye ve karakter gelişimine sahip değil. Dolayısıyla karakter ve felsefi derinlik arayan okuyucuyu hayal kırıklığına uğratabilir.
Yazarın zengin bir hayal gücü olduğu aşikâr. Dolayısıyla istikrarlı bir şekilde ilerleyen ve zamana yedirilmiş bir hikâyeye ve karakter gelişimine sahip bir eser ortaya çıkarabilirdi. Örneğin kitabın en ilginç kısımlarını oluşturan ‘’İstihbaraht-ı Hümayun’’ ile ilgili tek başına bir roman yazılabilir. Bunun örneklerinin kitapta birden fazla olması yazarın hayal gücüne ve kurgu zenginliğine delil olsa da, benim için bunun hakkını verebilen bir eser olmamış.
Üst üste geçen olaylar silsilesi, iç içe geçen bir anlatım diline yabancı değilseniz alınıp okunabilir.·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.