Özlemeyi Bırakanlara..-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Uzun zamandır kitaplığımın "en yakın zamanda okunacaklar" köşesinde bekleyen, her defasında elim gidip geri bıraktığım bir yapıttı 
J. D. Salinger'ın -Jerome_David_Salinger608.jpg)
Çavdar Tarlasında Çocuklar 'ı. Onu raftan indirmeme vesile olan şey ise, 
John Fowles ’ın muazzam eseri 
Koleksiyoncu oldu. Koleksiyoncu’daki o klostrofobik, saplantılı atmosferde bu kitaba yapılan atıf, bende ani bir merak uyandırdı ve kendimi Holden Caulfield’ın dünyasına adım atmış buldum.
Dürüst olmak gerekirse, edebi yönden -geleneksel anlamda- ağdalı, sanatsal ya da kusursuz bir dil bekleyenleri hayal kırıklığına uğratabilecek bir kitap bu. Salinger, dili bilerek ve isteyerek "yoksullaştırmış". Sürekli tekrar eden kelimeler, "falan filan", "bunu gerçekten söylüyorum" gibi ergen kalıpları, ilk başta edebi bir çiğlik gibi hissettirebiliyor. Ancak tam olarak bu tercih, kitabın en büyük gücü olan akıcılığı doğuruyor. Sayfalar o kadar hızlı akıyor ki, kendinizi Holden’ın hemen yanındaki koltukta, onun durmaksızın konuşan iç sesini dinlerken buluyorsunuz.
Yüzeysel bir bakış açısıyla yaklaşıldığında, karşımızda okuldan atılmış, her şeye burun kıvıran, zengin ve şımarık bir gencin birkaç günlük bunalım hikayesi var gibi görünebilir. "Ergen tribi" deyip geçmek çok kolaydır. Fakat satır aralarına sızdığınızda, Salinger’ın ne kadar derin psikolojik saptamalar yaptığını fark ediyorsunuz.
Holden’ın her şeye ve herkese "sahte" (phony) demesi, aslında dünyanın riyakarlığına karşı geliştirdiği bir savunma mekanizması. Onunki basit bir asilik değil; büyümeye, yetişkinlerin o çıkarcı ve maskeli dünyasına dahil olmaya karşı duyulan saf bir dehşet ve varoluşsal bir yalnızlık."Bir şeyleri yapma biçimleri insanı öyle sıkıyor ki, neredeyse kusacak gibi oluyorsunuz."
Ayrıca Holden’ın sürekli "Kışın göl donduğunda ördekler nereye gidiyor?" diye sorması, aslında kendi geleceksizlik kaygısının bir yansımasıdır. "Evsiz kalan, sığınacak yeri olmayan canlılara ne olur?" sorusu, aslında kendisi için bir feryattır.
Kitabın kalbi, romana da adını veren o meşhur "çavdar tarlasında çocukları yakalama" fantezisinde atıyor. Holden’ın hayattaki tek arzusu, bir çavdar tarlasında uçuruma doğru koşan çocukları düşmekten kurtarmaktır.
Buradaki uçurum, çocukluğun bitişini ve yetişkinliğin o kirli dünyasına düşüşü simgeler. Holden, kız kardeşi Phoebe başta olmak üzere, dünyadaki tüm çocukları ve en önemlisi kendi içindeki o yaralı çocuğu korumak ister. Kitap baştan sona, yitirilmekte olan masumiyete yakılmış bir ağıttır.
Romanın alt metninde çok güçlü bir şekilde hissettirilen bir diğer tema ise, sevginin zamanında ve doğru şekilde gösterilmesi gerektiğidir. Holden, ölen kardeşi Allie’ye olan sevgisini ve özlemini sürekli içinde taşır ancak bunu yaşarken çevresindeki insanlarla gerçek bağlar kurmayı başaramaz. İnsanlardan kaçar, onları iter ama aynı zamanda delicesine bir iletişim ve sevgi arayışı içindedir.
Holden’ın trajedisi, sevgiyi zamanında, o an yaşarken aktaramaması ve her şey bittikten, insanlar gittikten sonra değerlerini anlamasıdır. Kitabın o vurucu son cümlesi de bu temanın en güzel kanıtıdır:
"Sakın kimseye bir şey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra."
Çavdar Tarlasında Çocuklar, büyük edebi betimlemelerle göz boyayan bir klasik değil. Aksine, insan ruhunun en kırılgan, en çiğ ve en samimi halini yüzümüze vuran bir ayna. Holden’ı sevip sevmemek size kalmış, ancak onun çavdar tarlasındaki o çaresiz bekleyişini uzun süre unutamayacaksınız.
J. D. Salinger'ın Çavdar Tarlasında Çocuklar 'ı. Onu raftan indirmeme vesile olan şey ise, John Fowles ’ın muazzam eseri Koleksiyoncu oldu. Koleksiyoncu’daki o klostrofobik, saplantılı atmosferde bu kitaba yapılan atıf, bende ani bir merak uyandırdı ve kendimi Holden Caulfield’ın dünyasına adım atmış buldum.
Dürüst olmak gerekirse, edebi yönden -geleneksel anlamda- ağdalı, sanatsal ya da kusursuz bir dil bekleyenleri hayal kırıklığına uğratabilecek bir kitap bu. Salinger, dili bilerek ve isteyerek "yoksullaştırmış". Sürekli tekrar eden kelimeler, "falan filan", "bunu gerçekten söylüyorum" gibi ergen kalıpları, ilk başta edebi bir çiğlik gibi hissettirebiliyor. Ancak tam olarak bu tercih, kitabın en büyük gücü olan akıcılığı doğuruyor. Sayfalar o kadar hızlı akıyor ki, kendinizi Holden’ın hemen yanındaki koltukta, onun durmaksızın konuşan iç sesini dinlerken buluyorsunuz.
Yüzeysel bir bakış açısıyla yaklaşıldığında, karşımızda okuldan atılmış, her şeye burun kıvıran, zengin ve şımarık bir gencin birkaç günlük bunalım hikayesi var gibi görünebilir. "Ergen tribi" deyip geçmek çok kolaydır. Fakat satır aralarına sızdığınızda, Salinger’ın ne kadar derin psikolojik saptamalar yaptığını fark ediyorsunuz.
Holden’ın her şeye ve herkese "sahte" (phony) demesi, aslında dünyanın riyakarlığına karşı geliştirdiği bir savunma mekanizması. Onunki basit bir asilik değil; büyümeye, yetişkinlerin o çıkarcı ve maskeli dünyasına dahil olmaya karşı duyulan saf bir dehşet ve varoluşsal bir yalnızlık."Bir şeyleri yapma biçimleri insanı öyle sıkıyor ki, neredeyse kusacak gibi oluyorsunuz."
Ayrıca Holden’ın sürekli "Kışın göl donduğunda ördekler nereye gidiyor?" diye sorması, aslında kendi geleceksizlik kaygısının bir yansımasıdır. "Evsiz kalan, sığınacak yeri olmayan canlılara ne olur?" sorusu, aslında kendisi için bir feryattır.
Kitabın kalbi, romana da adını veren o meşhur "çavdar tarlasında çocukları yakalama" fantezisinde atıyor. Holden’ın hayattaki tek arzusu, bir çavdar tarlasında uçuruma doğru koşan çocukları düşmekten kurtarmaktır.
Buradaki uçurum, çocukluğun bitişini ve yetişkinliğin o kirli dünyasına düşüşü simgeler. Holden, kız kardeşi Phoebe başta olmak üzere, dünyadaki tüm çocukları ve en önemlisi kendi içindeki o yaralı çocuğu korumak ister. Kitap baştan sona, yitirilmekte olan masumiyete yakılmış bir ağıttır.
Romanın alt metninde çok güçlü bir şekilde hissettirilen bir diğer tema ise, sevginin zamanında ve doğru şekilde gösterilmesi gerektiğidir. Holden, ölen kardeşi Allie’ye olan sevgisini ve özlemini sürekli içinde taşır ancak bunu yaşarken çevresindeki insanlarla gerçek bağlar kurmayı başaramaz. İnsanlardan kaçar, onları iter ama aynı zamanda delicesine bir iletişim ve sevgi arayışı içindedir.
Holden’ın trajedisi, sevgiyi zamanında, o an yaşarken aktaramaması ve her şey bittikten, insanlar gittikten sonra değerlerini anlamasıdır. Kitabın o vurucu son cümlesi de bu temanın en güzel kanıtıdır:
"Sakın kimseye bir şey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra."
Çavdar Tarlasında Çocuklar, büyük edebi betimlemelerle göz boyayan bir klasik değil. Aksine, insan ruhunun en kırılgan, en çiğ ve en samimi halini yüzümüze vuran bir ayna. Holden’ı sevip sevmemek size kalmış, ancak onun çavdar tarlasındaki o çaresiz bekleyişini uzun süre unutamayacaksınız.·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.