Sarah Jio’nun kendisine karşı olan ön yargımı yumuşattığı, gerçek aşk konulu romanı... Kitap; edebi içeriği olmayan, akıcı bir dile sahip. Bitirince onca geçen zamanın burukluğu çöküyor yüreğinize. Yıllar sonra Ayla’sına kavuştuktan kısa bir süre sonra bu dünyaya veda eden Süleyman Amca ile tanıştığımda da hissetmiştim aynı şeyi. Neyse...
Kitap şu cümleyle sona eriyor: “Bir ağaç dalından düşen şarap rengi iki yaprak, sonbahar rüzgârıyla bir süre farklı yollarda dans etti ve sonra yavaşça yere süzülerek ıslak zeminde yan yana yerlerini aldı.”
Allah hepimizi Kitty ve gibilerinin şerrinden korusun. Bir de umarım savrulduğunuz sonbahar rüzgârınız kısa sürer.
Sarah Jio