Hüznün ve tebessümün ortasından taptaze sıcacık bir inceleme :)1000Kitap
Bazı kitaplar vardır ya, hani bittiğinde hikayeleri değil hisleri kalır insanın içinde. Benim için 
Deli Tarla tam olarak böyle bir kitaptı.
İşim gereği oldukça yoğunum. Bu yüzden kitabı kısa sürede bitiremedim, okumam beklediğimden daha uzun sürdü Ama dönüp baktığımda bunun aslında güzel bir tarafı da olmuş. Her fırsat bulduğumda birkaç sayfa okuyup yeniden o dünyanın içine girmek, hikayelerin etkisini daha uzun süre hissetmemi sağladı ve bu durum hoşuma da gitti aslında (her kitabı da hemen bitirmeyelim yani )
Şermin Yaşar'ın kaleminde en sevdiğim şey de, hayatın içinden sıradan görünen insanların hikayelerini alıp onları unutulmaz hale getirebilmesi sanırım. Bu kitapta da kimi zaman güldüm, kimi zaman hüzünlendim ama en çok da satırların arasında kendimden parçalar buldum. Çünkü anlatılanlar çok uzak hayatlar değil.. Hepimizin bir yerden tanıdığı insanlar, yaşadığı duygular, sustuğu kırgınlıklar...
Öyküleri çok hoşuma gitti yaaa Birçoğunda insan, kendini bir aynanın karşısına geçmiş gibi hissediyor. Bazen bir cümlede, e bu beeen dediğim çok oldu. Belki de kitabı bu kadar sevmemin nedeni buydu. Şermin Yaşar, okurla arasına mesafe koymadan yazıyor. Sanki karşınızda oturmuş, size bir hikaye anlatıyor ve o hikayenin bir yerinde siz de kendinizi buluveriyorsunuz
Kitabın dili son derece akıcı. Sayfalar ilerledikçe bir sonraki öyküye geçmeden durmak istemedim. Üstelik hikayeler yalnızca güldürmek ya da duygulandırmak için yazılmış gibi de durmuyor. Her birinin sonunda insanın zihnine bıraktığı küçük bir iz, düşündürdüğü bir detay kalıyor mutlaka. Gülümserken bile içinizde hafif bir sızı bırakabilen öyküler bunlar.
Özellikle kitabın genelinde hissedilen o bizden olma duygusunu çok sevdim. Mahalleler, aileler, komşular, küçük hayal kırıklıkları, büyük beklentiler... Hepsi hayatın tam içinden çıkıp gelmiş gibiydi. Bu yüzden kitabı okurken kurgu okuduğumu değil de birilerinin yaşamına kısa kısa misafir olduğumu hissettim.
Ben bu kitabı yalnızca keyif alarak ve biraz da kendimi bularak okudum. Bence bir öykü kitabının okurda bırakabileceği en güzel izlerden biri de budur.
Şermin Yaşar'ın samimi kalemini sevenlere ve hayatın içinden, insana dokunan hikayeler okumaktan hoşlananlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Saygılarımla.. Arz ederim sjsjss :)
Deli Tarla tam olarak böyle bir kitaptı.
İşim gereği oldukça yoğunum. Bu yüzden kitabı kısa sürede bitiremedim, okumam beklediğimden daha uzun sürdü Ama dönüp baktığımda bunun aslında güzel bir tarafı da olmuş. Her fırsat bulduğumda birkaç sayfa okuyup yeniden o dünyanın içine girmek, hikayelerin etkisini daha uzun süre hissetmemi sağladı ve bu durum hoşuma da gitti aslında (her kitabı da hemen bitirmeyelim yani )
Şermin Yaşar'ın kaleminde en sevdiğim şey de, hayatın içinden sıradan görünen insanların hikayelerini alıp onları unutulmaz hale getirebilmesi sanırım. Bu kitapta da kimi zaman güldüm, kimi zaman hüzünlendim ama en çok da satırların arasında kendimden parçalar buldum. Çünkü anlatılanlar çok uzak hayatlar değil.. Hepimizin bir yerden tanıdığı insanlar, yaşadığı duygular, sustuğu kırgınlıklar...
Öyküleri çok hoşuma gitti yaaa Birçoğunda insan, kendini bir aynanın karşısına geçmiş gibi hissediyor. Bazen bir cümlede, e bu beeen dediğim çok oldu. Belki de kitabı bu kadar sevmemin nedeni buydu. Şermin Yaşar, okurla arasına mesafe koymadan yazıyor. Sanki karşınızda oturmuş, size bir hikaye anlatıyor ve o hikayenin bir yerinde siz de kendinizi buluveriyorsunuz
Kitabın dili son derece akıcı. Sayfalar ilerledikçe bir sonraki öyküye geçmeden durmak istemedim. Üstelik hikayeler yalnızca güldürmek ya da duygulandırmak için yazılmış gibi de durmuyor. Her birinin sonunda insanın zihnine bıraktığı küçük bir iz, düşündürdüğü bir detay kalıyor mutlaka. Gülümserken bile içinizde hafif bir sızı bırakabilen öyküler bunlar.
Özellikle kitabın genelinde hissedilen o bizden olma duygusunu çok sevdim. Mahalleler, aileler, komşular, küçük hayal kırıklıkları, büyük beklentiler... Hepsi hayatın tam içinden çıkıp gelmiş gibiydi. Bu yüzden kitabı okurken kurgu okuduğumu değil de birilerinin yaşamına kısa kısa misafir olduğumu hissettim.
Ben bu kitabı yalnızca keyif alarak ve biraz da kendimi bularak okudum. Bence bir öykü kitabının okurda bırakabileceği en güzel izlerden biri de budur.
Şermin Yaşar'ın samimi kalemini sevenlere ve hayatın içinden, insana dokunan hikayeler okumaktan hoşlananlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Saygılarımla.. Arz ederim sjsjss :)·
223 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.