Her şey var anne. Uykum var, ağrım var, sızım var, kalbim var, hayal kırıklığım, özlemim var, ağlayasım var, açıp camları bağırasım var, üstümü başımı paralayasım, duvarları
yumruklayasım, önüme gelene tekme tokat girişesim var ama Muazzez yok anne.
Nurhan kapıdan her girdiğinde avuçlarımın içi terliyordu.
“Etamin kumaşı alacaktım İsmet Abi” diyordu o.
Kumaşı kesiyorum ama aynı cümleyi “Etamin kumaşı alacaktım İsmet” diye kursa kendimi keserdim, öyle bir haldeydim.
“Mezura var mıydı İsmet Abi?” diyordu. Sen bana bir kere İsmet desen o mezurayla kendimi asarım Nurhan, diyemiyordum.