Kendi mevsiminde çiçek açmak..Hayata Dair
Kendime not...
Geç kalmadın, çünkü hayatın rayları başkalarının makaslarıyla döşenmedi.
Erken de gelmedin, vaktinden önce açan çiçeğin ayaza kurban gidişi gibi bir telaşın içine düşmedin.
Ne kaçan bir otobüsün egzoz dumanında bıraktın umutlarını, ne de peronunda beklediğin o tren seni terk etti..
İnsan genellikle hayatı, herkesin aynı çizgiden başlayıp aynı bitiş çizgisine koştuğu bir yarış pisti sanır. Oysa yaşam, her ruhun kendi rotasını çizdiği uçsuz bucaksız bir okyanus...
Kiminin rüzgarı şafak vakti dolar yelkenine, kimininki ise gün batımının kızıllığında sakin bir limana yanaşır...
Senin zaman çizelgen, yalnızca senin parmak izlerine göre şekillenmiş eşsiz bir haritadır.
Başkalarının yazı, senin kışın olabilir. Bu seni eksik kılmaz, sadece hazırlık evresinde olduğunu gösterir.
Şöyle düşün.. Kaçırdığını sandığın her fırsat, aslında senin menzilinde olmayan bir duraktı. Gerçekten sana ait olan her neyse, o senin adımlarını bekler.
Unutma ki.. Güneş her sabah aynı saatte doğmaz, her meyve aynı ayda olgunlaşmaz.
Sen ne bir saniye geridesin, ne de bir adım önde.
Tam olman gereken yerde, kendi hikayenin tam kalbindesin..
Gül, vaktinden önce açmaz, derler.
Kendi mevsimine güven..
Senin çiçek açacağın o an, evrenin en doğru anı olacak...
Vesselam..✍️☘️😇
Reklam
Bugün 23 Nisan, Hüzün Doluyor İnsan!..23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı
Bugün 23 Nisan…
Çocukların gülüşüyle aydınlanması gereken bir gün.
Ama bu yıl, içimizde eksik bir çok ses var.
Bir çok sıramız boş… Bir çok kahkahamız yarım..🥺
23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı bize her zaman umudu, neşeyi, yarını anlatırdı.
Bu gün ise o yarınların bazıları yarım kaldı..😔
Kahramanmaraş’ta yaşanan o acı günde,
hayatının baharında olan çocuklarımızı, öğrencilerimizi, geleceğimizi kaybettik.
Defterleri açık kaldı, hayalleri yarım, oyunları sessizliğe karıştı…😔
Bugün 23 Nisan…
Onların bayramıydı..
İçimiz buruk, biraz sessiz ve çokça hüzünlü...
Bugün bir çocuğun başını okşarken,
bir gülüşe ortak olurken,
içimizden sessizce onları da analım lütfen…
Rahmetle, saygıyla, hüzünle...☘️😔🥺
Bugün kendime küçük bir mola verdim… 🌿 Şehrin gürültüsünden uzaklaşıp doğanın sessizliğine karıştım. Ağaçların arasından süzülen ışık, kuş sesleri ve suyun huzuru… insanın içini gerçekten dinlendiriyor..
Bazen hiçbir şey yapmadan yürümek, sadece nefes almak yetiyor. Toprağa basmak, yeşili görmek, biraz yavaşlamak… Hepsi ruhu toparlıyor.
Huzur aslında biraz doğada, yaprak da biraz da içimizde saklı...🌲🌿🌱🪴
İsterdim...1000Kitap
Yapmak isterdim…
Yanımda biriyle, uzun uzun yürümek,
Nereye gittiğimizi bilmeden,
Sadece yan yana olmanın verdiği o garip huzurla.
Ağaçların altında durup,
Hiç konuşmadan oturmak isterdim.
Sessizlikten rahatsız olmayan biriyle,
Hatta sessizliği paylaşabilen…
Bir bankta, elimizde kitaplar
Okuyormuş gibi yapıp,
Aslında birbirimizi izlemek isterdim.
İki sayfa sonra konudan kopup,
Hangi sayfadasın? diye sorup
Aynı yerde olmadığımızı fark edip gülmek isterdim…
Bir yerde oturup çay içmek isterdim…
Öyle alelade değil, aceleyle hiç değil..
Bardağı avuçlayıp ısınarak,
Dumanını izleyerek,
İlk yudumda dünyayı unutacak kadar severek,
Ve onu severek,
Bir çay içmek isterdim...
Yolda yürürken aniden durup
“Şuraya bakalım” diyebilmek isterdim.
Plansız, hesapsız,
Biraz kaybolarak…
Denize girmek isterdim mesela…
3’ün 5’in lafı olmaz da, 30 neyin nesi ya?Hayata Dair
Charlie Chaplin, kendisinden 30 yaş küçük olan Oona ile evlenmeye karar verdiğinde, ona şöyle dedi:
“Benimle evlen ki sana nasıl yaşayacağını öğreteyim, sen de bana nasıl öleceğimi öğret.”
Oona ise şöyle cevap verdi: “Hayır Charlie, seninle evleneceğim ki sen bana nasıl olgunlaşacağımı öğret, ben de sana sonuna kadar genç kalmayı öğreteyim.”
Harika bir evlilikleri oldu; sekiz çocukları oldu ve Charlie 88 yaşında ölene kadar birlikte yaşadılar.
Sevgili Oona'sına ithaf ettiği CANDILEJAS (Işık) şarkısında şöyle diyordu :
“Ben giderken bana geldin, sen Nisan ışığısın, ben gri bir öğleden sonrayım.”
Reklam