Tanpınar'a Huzur Yok kitabını büyük bir heyecan ve beklentilerle okudum. Kitabın pek çok okur tarafından övülmesi merakımı artırmıştı. Ancak benim için oldukça hayal kırıklığı yaratan bir okuma deneyimi oldu.
Murat Menteş in kurduğu absürt dünya ve sürekli hareket halindeki anlatım, birçok okura eğlenceli gelebilir. Fakat ben bu absürtlüğün bir noktadan sonra yorucu ve anlamsız hale geldiğini düşündüm ( s. 120 civarı itibariyle ).
Kitap boyunca karşıma çıkan sıra dışı olaylar, beklenmedik benzetmeler ve bitmek bilmeyen aksiyonlar beni hikayenin içine çekmek yerine son hız uzaklaştırdı. Bitsin diye uğraştığım bir okuma oldu, ne yazıkki.
Yazarla tanışma kitabım idi, bilemiyorum dili, tarzı, kurgusu hep bu yönde ise kendisini daha fazla okuyacağımı da sanmıyorum .
Menteş bir malumat furuş. O bir kafka degil yada orwel. Onun için mesele tüketilebilir olmak. Şimdiki zaman için ucuz pop yapiyor. Ve ucuz seyler okumak isteyen kalabalik bir kitlesi var.
Okuma.listene göre hafif kalıyor sanki ve fakat mesela alper canigüz de bir tür menteş aslinda. Sadece daha yavaş onu seviyorsun mesela. Bence mentesin hizi ve birazcik.popa kaçan beat kuşagi tarzi sarmamış. Şimdi aslında dostyevskinin kumarbazi varken knut hamsunun açlıgı eline kalem alıp yazmak bence acayip bir özgüven...
Alper kamuyu seviyorum şimdilik 😁 o da küçük bir çocuk ama herkesten zeki olduğu için, bu ülkede çocuga değer verilmez bilirsiniz bu çocuk yüce .. Bir de absürtlüğün bir dozu olmalı, menteş hiç durmamış ki...