“İçinizde kim günahsızsa, ilk taşı o atsın!”1000Kitap
İnsanın içine yerleşmiş önyargıları, ahlaki yargıları ve kolayca verdiği hükümleri sorgulayan 
Yeşil Peri Gecesi , aynı zamanda ebeveynliğin, çürümüş aile bağlarının, sevgisizliğin ve ilgisizliğin hatta bencilliğin romanı da!
Dünyaya getirilmiş bir çocuğun kendini bir yere ait hissedememesinin hayal kırıklığı…
Suçlu kim sorusunun etrafında çürüyen hayatlar!
Şebnem’in hayatını okurken kendimi sık sık bir yargıcın koltuğunda yakaladım. Onun seçimlerini, hatalarını, savruluşlarını sorgularken bir noktada şu gerçekle yüzleştim: İnsanların hayatlarına uzaktan bakmak ne kadar kolay, o hayatı yaşamak ise ne kadar zor. Bir insanı sadece sonuçlarıyla değerlendirmek, onu o noktaya getiren kırılmaları görmezden gelmek demek.
Ayfer Tunç , Şebnem’in hikâyesi üzerinden toplumun güzellik, kadınlık, sınıf ve ahlak anlayışını büyük bir ustalıkla masaya yatırıyor. Roman boyunca herkes birbirini yargılıyor; aileler çocuklarını, erkekler kadınları, toplum ise kendine benzemeyeni… Ama sayfalar ilerledikçe şu soru zihne yerleşiyor: Gerçekten masum olan var mı?
Bu kitabı okurken hissettiğim en baskın duygu hüzün değil, öfkeydi!
Şebnem’in yaşadıkları tek bir kişinin trajedisi değil; sevgi eksikliğinin, dışlanmanın, görünüşe verilen değerin ve insanı anlamadan etiketlemenin yarattığı ortak bir yaraydı. Romanın sonunda karakterleri suçlamaktan çok onları anlamaya çalışırken buldum kendimi en çok Şebnem’i…
Anneyi anlamak istemedim hatta o kadar çok kızdım ki kalbimde yer etmedi.
Yazarın alıntıladığı cümle zihnimde öylece durdu
“GÖKYÜZÜ GİBİ BİR ŞEY BU ÇOCUKLUK, HİÇBİR YERE GİTMİYOR.”
Çünkü ölene kadar sorumlusunuz, zarar verdiğiniz, sevmediğiniz sarıp sarmalamadığınız çocuklarınızdan…
Yeşil Peri Gecesi , insanın karanlık taraflarını anlatırken bile merhameti elden bırakmayan güçlü bir roman. Belki de kitabın bana bıraktığı en önemli cümle şu oldu: Bir insanı yargılamadan önce onun hikâyesini dinlemek gerekir. Çünkü ilk taşı atmaya kalktığımızda, elimizdeki taşın ağırlığı önce kendi vicdanımıza dokunur.
Ayfer Tunç ’un etkileyici dili ve unutulmaz karakterleriyle Yeşil Peri Gecesi , uzun süre zihinden çıkmayan, insanı kendisiyle hesaplaşmaya davet eden romanlardan biri.
İlk taşı masum olan atsın; çünkü bu hikâyede olduğu gibi, hiçbir hayat dışarıdan göründüğü kadar basit değil.
Yeşil Peri Gecesi , aynı zamanda ebeveynliğin, çürümüş aile bağlarının, sevgisizliğin ve ilgisizliğin hatta bencilliğin romanı da!
Dünyaya getirilmiş bir çocuğun kendini bir yere ait hissedememesinin hayal kırıklığı…
Suçlu kim sorusunun etrafında çürüyen hayatlar!
Şebnem’in hayatını okurken kendimi sık sık bir yargıcın koltuğunda yakaladım. Onun seçimlerini, hatalarını, savruluşlarını sorgularken bir noktada şu gerçekle yüzleştim: İnsanların hayatlarına uzaktan bakmak ne kadar kolay, o hayatı yaşamak ise ne kadar zor. Bir insanı sadece sonuçlarıyla değerlendirmek, onu o noktaya getiren kırılmaları görmezden gelmek demek.
Ayfer Tunç , Şebnem’in hikâyesi üzerinden toplumun güzellik, kadınlık, sınıf ve ahlak anlayışını büyük bir ustalıkla masaya yatırıyor. Roman boyunca herkes birbirini yargılıyor; aileler çocuklarını, erkekler kadınları, toplum ise kendine benzemeyeni… Ama sayfalar ilerledikçe şu soru zihne yerleşiyor: Gerçekten masum olan var mı?
Bu kitabı okurken hissettiğim en baskın duygu hüzün değil, öfkeydi!
Şebnem’in yaşadıkları tek bir kişinin trajedisi değil; sevgi eksikliğinin, dışlanmanın, görünüşe verilen değerin ve insanı anlamadan etiketlemenin yarattığı ortak bir yaraydı. Romanın sonunda karakterleri suçlamaktan çok onları anlamaya çalışırken buldum kendimi en çok Şebnem’i…
Anneyi anlamak istemedim hatta o kadar çok kızdım ki kalbimde yer etmedi.
Yazarın alıntıladığı cümle zihnimde öylece durdu
“GÖKYÜZÜ GİBİ BİR ŞEY BU ÇOCUKLUK, HİÇBİR YERE GİTMİYOR.”
Çünkü ölene kadar sorumlusunuz, zarar verdiğiniz, sevmediğiniz sarıp sarmalamadığınız çocuklarınızdan…
Yeşil Peri Gecesi , insanın karanlık taraflarını anlatırken bile merhameti elden bırakmayan güçlü bir roman. Belki de kitabın bana bıraktığı en önemli cümle şu oldu: Bir insanı yargılamadan önce onun hikâyesini dinlemek gerekir. Çünkü ilk taşı atmaya kalktığımızda, elimizdeki taşın ağırlığı önce kendi vicdanımıza dokunur.
Ayfer Tunç ’un etkileyici dili ve unutulmaz karakterleriyle Yeşil Peri Gecesi , uzun süre zihinden çıkmayan, insanı kendisiyle hesaplaşmaya davet eden romanlardan biri.
İlk taşı masum olan atsın; çünkü bu hikâyede olduğu gibi, hiçbir hayat dışarıdan göründüğü kadar basit değil.·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.