Korkuyu BeklerkenÖykü
Merhabalar bugün sizlere okuma grubumuzda çekilişle çıkan iki kitabın ilk ile geldim. İkincisi Sinan Akyüz'den Fidan Hanım bundan sonra hemen ona başlıyorum. Neyse size hemen bu kitaptan bahsedip kaçıyorum.
Bence Korkuyu Beklerken hakkında en ilginç şey, kitabın "korku"yu anlatmaktan çok, beklemeyi anlatmasıdır.
İnternette çoğu yorum, kitabın bireyin yalnızlığına, yabancılaşmasına ve toplumla kuramadığı ilişkiye odaklanır. Bunlar doğru tespitlerdir; fakat bana göre Atay'ın asıl başarısı başka bir yerde gizlidir.
Kitaptaki karakterler, büyük felaketler yaşamazlar. Onları tüketen şey, olacak sandıkları şeylerdir. İnsan zihni bazen gerçeklerden değil, ihtimallerden yorulur. "Acaba?" diye başlayan düşünceler, yaşanmamış olayları bile yaşanmış kadar ağır hissettirebilir. Bu yüzden kitabın adı sadece bir öykünün değil, modern insanın ruh hâlinin de özeti gibidir.
Bir başka dikkat çekici yönü ise Atay'ın okuruna güvenmesidir. Duyguyu açıklamaz, öğretmez, parmağıyla göstermez. Boşluklar bırakır. O boşlukları kendi korkularımızla, kendi yalnızlığımızla doldururuz. Bu nedenle aynı kitabı yirmi yaşında okuyan biriyle kırk yaşında okuyan biri bambaşka satırların altını çizer.
Ayrıca kitapta sıkça hissedilen ironi de sadece güldürmek için değildir. Atay'ın mizahı, acıyı hafifleten bir araç değil; tam tersine, acının ne kadar derin olduğunu daha görünür kılan bir aynadır. Gülümsettiği anda bile insanın içinde ince bir sızı bırakır.
Belki de kitabın en çarpıcı cümlesi hiç yazılmamıştır: İnsan bazen korktuğu şey yüzünden değil, korkusuyla baş başa kaldığı için yorulur. İşte Korkuyu Beklerken bana bunu düşündüren bir kitaptır. Okudukça hikâyelerin karakterlerinden çok, kendi iç sesimizi duymaya başlarız. Bu yüzden kitap bitse bile, insanın içinde uzun süre devam eder.
Modern insanın yalnızlığını, topluma yabancılaşmasını ve içsel çatışmalarını ironik bir dille ele alır. Kitap, toplumla uyum sağlayamayan, kendine güvensiz ve toplum tarafından "tutunamayan" bireylerin psikolojik derinliğini sekiz farklı hikâye ile inceler. Bu durum karşısında hayatı altüst olan kahraman, korkuyla başa çıkmak için kendini evine kapatır ve hayatının kontrolünü tamamen yitirir. Kitaba adını veren ve en çok dikkat çeken öykü, kendi halinde, kimseye zararı olmayan ve yalnız yaşayan bir adamın hikâyesini anlatır. Kahraman, bir gün bir mektup alır ve evinin gizli bir örgüt tarafından izlendiğini öğrenir. Örgüt ondan gizli bir görev yapmasını ister, aksi takdirde onu öldüreceklerdir. Bu süreçte korkuyla yüzleşmeyi, onunla yaşamayı ve sonunda korkunun kendisine dönüşmeyi öğrenir.
Kitapta yer alan diğer yedi hikâye de benzer temaları farklı karakterler üzerinden işler. Beyaz Mantolu Adam; Toplum tarafından fark edilmek isteyen, ancak dış görünüşü nedeniyle sürekli görmezden gelinen veya yanlış anlaşılan sıradan bir insanın trajikomik hikâyesidir. Unutulan; Toplumsal roller ve beklentiler arasında sıkışıp kalan, kendi benliğini unutma noktasına gelen bireylerin hayatını işler. Ne Evet Ne Hayır; Kararsızlık, iletişim kurma zorlukları ve modern yaşamın yarattığı kafa karışıklığı üzerine kuruludur. Eser, genel olarak Oğuz Atay'ın edebiyatının karakteristik özelliklerini yansıtır.
Bireyin yaşadığı çevreye ve diğer insanlara karşı hissettiği kopukluk. Karakterlerin kendi iç dünyalarında kaybolmaları ve dış dünyayla bağ kuramamaları. İnsanların konuşmalarına rağmen birbirlerini gerçekten anlayamamaları. Eser, geleneksel öykü yapısından farklı olarak iç monologlar ve bilinç akışı teknikleriyle zenginleştirilmiştir. Toplam 7 öyküden hikayeden oluşur. Ben genel olarak öykü kitaplarını severim, bu kitapta çıtır çerezlik diyebilirim.
``İnsanın, sürekli yaşadığını hissetmesi için, bazı değişmez ölçülere başvurması iyi oluyordu.``
``Yalnız yaşayan insanların, kendi işlerinde başlayıp bir tane eğlenceleri vardır.``
“Acaba iyi bir şey olacak mı? Hayır dedim kendime. İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı.”
#öneri #tavsiye #books #bookstagram
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.