Bu kitap görünüşte bir palyaçonun hikâyesi olsa da aslında insanın "neden yaşıyorum?" sorusuna verdiği cevapları sorgulayan felsefi bir masaldır. Henry Miller burada başarıdan çok iç huzurun, alkıştan çok samimi bir gülümsemenin değerini anlatır.
Benim en etkileyici bulduğum bölüm şurası:
"Kahkaha ve alkış yerine gülümseyişler alacaksın. Hoşnut, ufak gülümseyişler... Hepsi bu. Ama bu her şey demek işte."
Çünkü kitabın bütün mesajını tek cümlede topluyor: büyük başarılar ve alkışlardan çok, insanların hayatına sessizce dokunabilmek daha değerlidir.
"Gerçek Auguste'u hiç kimse tanımazdı, dostları bile; çünkü ünlenince yalnız kalmıştı."
Bu cümle kitabın merkezindeki trajediyi anlatıyor: İnsan bazen o kadar tanınır ki, artık kimse onun gerçek yüzünü göremez.
"Bir palyaço ancak başka biri olduğu zaman mutludur. Bense kendimden başka biri olmak istemiyorum."
Bu kitabın en vurucu tarafı, şöhret ve alkış yerine insanın kendi benliğini bulmasını ve küçük gülümsemelerin değerini anlatmasıdır.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.