Öyle anlar oldu ki ölmeyi özledik..
Nadire Mater'in 
Mehmedin Kitabı'nda Güneydoğu'da askerlik yapan gençlerin yaşadıkları doğrudan kendi anlatımlarıyla aktarılıyor. Bence kitabın en güçlü yanı da bu. Araya giren yorumlar ya da yönlendirmeler yerine askerlerin kendi seslerini duyuyorsunuz. Bu da anlatılanları çok daha gerçek ve etkileyici kılıyor. Kitabı okumak benim için hiç kolay değildi. Sayfalar ilerledikçe çatışmalarda hayatını kaybeden askerleri, mayınlara basarak uzuvlarını kaybeden gençleri, gazi olarak yaşamına devam etmeye çalışan insanları ve yaşadıkları psikolojik yıkımı okumak gerçekten ağırdı. Bir yandan da çatışmaların ortasında yaşamaya çalışan bölge halkının yaşadıkları vardı. Köylerin boşaltılması, insanların sürekli korkuyla yaşaması, gündelik hayatın bile büyük bir mücadeleye dönüşmesi insanın içini burkuyor. Kitabı okurken sık sık durup düşündüm. Çünkü anlatılanlar kurgu değil, yaşanmış hayatlar.
En çok etkilendiğim noktalardan biri, bu askerlerin çoğunun henüz çok genç yaşta bu deneyimleri yaşamış olmasıydı. Daha hayatlarının başındayken ölümle bu kadar iç içe kalmaları, arkadaşlarını kaybetmeleri ve yaşadıkları travmaları yıllar sonra bile aynı ağırlıkla anlatmaları beni derinden etkiledi. Bazılarının anlattıkları birkaç cümleden oluşuyor ama o birkaç cümlenin taşıdığı yük çok büyük. Özellikle kaybettikleri arkadaşlarını anlatırken hissettikleri çaresizlik ve suçluluk duygusu satırlara açıkça yansıyor.
Kitap boyunca hiçbir tarafın acısının diğerinden daha önemsiz gösterilmediğini hissettim. Hem askerlerin hem de bölgede yaşayan sivillerin hayatlarının çatışmalardan nasıl etkilendiğini görmek, savaşın aslında herkesten bir şeyler götürdüğünü bir kez daha gösteriyor. Okurken sürekli aynı düşünce aklıma geldi. Savaş bittiğinde bile insanlar yaşadıklarıyla yaşamaya devam ediyor. Fiziksel yaralar kadar görünmeyen yaralar da yıllarca taşınıyor.
Kitabın en güçlü tarafı, askerlerin anlatımlarının son derece doğal ve samimi olması. Sanki karşınızda oturmuş yaşadıklarını anlatıyorlar. Bu yüzden okurken onlarla aranıza mesafe koyamıyorsunuz. Anlatılanlar abartılı değil ama tam da bu yalınlık etkisini artırıyor. Bazen tek bir cümle, sayfalarca anlatımdan daha fazla şey hissettiriyor. Mehmedin Kitabı bana yakın tarihe farklı bir gözle bakmayı sağladı. Haberlerde ya da tarih kitaplarında birkaç satırla geçen olayların arkasında ne kadar büyük acılar olduğunu daha iyi gördüm. Bitirdiğimde aklımda kalan şey sadece yaşanan çatışmalar değildi. Genç yaşta hayatı değişen insanlar, ailelerine dönemeyen askerler, ömür boyu yaşadıkları travmalarla mücadele eden gaziler ve çatışmaların ortasında yaşamaya çalışan sivillerdi. Bu yönüyle benim için sadece bilgi veren değil, insanı düşünmeye ve empati kurmaya zorlayan çok güçlü bir kitaptı..Anı
Nadire Mater'in Mehmedin Kitabı'nda Güneydoğu'da askerlik yapan gençlerin yaşadıkları doğrudan kendi anlatımlarıyla aktarılıyor. Bence kitabın en güçlü yanı da bu. Araya giren yorumlar ya da yönlendirmeler yerine askerlerin kendi seslerini duyuyorsunuz. Bu da anlatılanları çok daha gerçek ve etkileyici kılıyor. Kitabı okumak benim için hiç kolay değildi. Sayfalar ilerledikçe çatışmalarda hayatını kaybeden askerleri, mayınlara basarak uzuvlarını kaybeden gençleri, gazi olarak yaşamına devam etmeye çalışan insanları ve yaşadıkları psikolojik yıkımı okumak gerçekten ağırdı. Bir yandan da çatışmaların ortasında yaşamaya çalışan bölge halkının yaşadıkları vardı. Köylerin boşaltılması, insanların sürekli korkuyla yaşaması, gündelik hayatın bile büyük bir mücadeleye dönüşmesi insanın içini burkuyor. Kitabı okurken sık sık durup düşündüm. Çünkü anlatılanlar kurgu değil, yaşanmış hayatlar.
En çok etkilendiğim noktalardan biri, bu askerlerin çoğunun henüz çok genç yaşta bu deneyimleri yaşamış olmasıydı. Daha hayatlarının başındayken ölümle bu kadar iç içe kalmaları, arkadaşlarını kaybetmeleri ve yaşadıkları travmaları yıllar sonra bile aynı ağırlıkla anlatmaları beni derinden etkiledi. Bazılarının anlattıkları birkaç cümleden oluşuyor ama o birkaç cümlenin taşıdığı yük çok büyük. Özellikle kaybettikleri arkadaşlarını anlatırken hissettikleri çaresizlik ve suçluluk duygusu satırlara açıkça yansıyor.
Kitap boyunca hiçbir tarafın acısının diğerinden daha önemsiz gösterilmediğini hissettim. Hem askerlerin hem de bölgede yaşayan sivillerin hayatlarının çatışmalardan nasıl etkilendiğini görmek, savaşın aslında herkesten bir şeyler götürdüğünü bir kez daha gösteriyor. Okurken sürekli aynı düşünce aklıma geldi. Savaş bittiğinde bile insanlar yaşadıklarıyla yaşamaya devam ediyor. Fiziksel yaralar kadar görünmeyen yaralar da yıllarca taşınıyor.
Kitabın en güçlü tarafı, askerlerin anlatımlarının son derece doğal ve samimi olması. Sanki karşınızda oturmuş yaşadıklarını anlatıyorlar. Bu yüzden okurken onlarla aranıza mesafe koyamıyorsunuz. Anlatılanlar abartılı değil ama tam da bu yalınlık etkisini artırıyor. Bazen tek bir cümle, sayfalarca anlatımdan daha fazla şey hissettiriyor. Mehmedin Kitabı bana yakın tarihe farklı bir gözle bakmayı sağladı. Haberlerde ya da tarih kitaplarında birkaç satırla geçen olayların arkasında ne kadar büyük acılar olduğunu daha iyi gördüm. Bitirdiğimde aklımda kalan şey sadece yaşanan çatışmalar değildi. Genç yaşta hayatı değişen insanlar, ailelerine dönemeyen askerler, ömür boyu yaşadıkları travmalarla mücadele eden gaziler ve çatışmaların ortasında yaşamaya çalışan sivillerdi. Bu yönüyle benim için sadece bilgi veren değil, insanı düşünmeye ve empati kurmaya zorlayan çok güçlü bir kitaptı..·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.