Sükûnet: "15. Temmuz 2018 Deneme/Hikaye Etkinliği /HAYATIM HAYAL": 15. Temmuz 2018 Deneme/Hikaye Etkinliği /HAYATIM HAYAL HAYATIM HAYAL 6-Camel–Stationary Traveller – youtube.com/...TKW9rIQwHCY&... Her şey soğuktu uzun zamandır bana kimseyi görmek istemiyordum. Sadece yalnız kalmak istiyordum odamda. Kimse ne olduğunu duymamalıydı. Eşim neyin var diye sorduğun da her zaman ki kadın hallerim deyip geçiştirmiştim. İşe gidecek halim yoktu bugün yorgundum. Orada ki insanların bana/beni yiyecekmiş gibi bakışlarından kurtulacaktım belki de. Veyahutta evet bugün imzamı verip bırakmalıydım. Artık neden gideyim ki. Gitmek için bir sebebim yoktu. Durumumuz zaten ikimizin çalışması ile gayet güzeldi. Şuan bırakmanın tam zamanıydı. Borcumuz yoktu, o çok istediğimiz evlada kavuşmak zaten söz konusu bile değildi. Kalksam iyi olacak Metin'in işe benim de hazırlanıp yavaşça yola koyulma vaktim geldi. Metini yolladıktan sonra içim hiç rahat değildi bir tedirginlik vardı içimde. Ne kahvaltı yapmak geliyordu içimden, ne de şuraları toplamak, savurmak istiyordum tüm bunlar neden? Ben bunları hak edecek ne yaptım. Oof... Mutfağı toparladım uzerime hırkamı aldım çantam her zaman ki gibi dolaptaydı, ayakkabılarımı ayaklarıma isteksizce giyindim kapıyı örttüm, huzursuz bir şekilde... Hastane de açmıştım gözlerimi Metin karşımda korku ile duruyor, titremesini belli etmemeye çalışıyordu, yüzü solgundu çok korkmuş olmalıydı. Ben kendimi umursamıyorum. Şuan ki sağıma soluma takan serumları ya da ölümü. Metine ne olacak, benden sonra nasıl yaşayacak, acaba ben ölecekmiyim. “Aaa" “Hayatım iyimisin" “iyiyim canım iyi, sanırım düştüğüm de belimi vurmuş olmalıyım" (bunu söylerken acısını eşine belli etmemeye çalışıyordum. durum bunu göstermiyordu). “Ben bir doktora bakayım...” “Gel tatlım gel, yanımda kal" (Duygularıma nasıl hakım olacağımı bilemiyordum. Sadece onun rahatsızlığımı bilmesini...

HAYATIM HAYAL 6-Camel–Stationary Traveller – youtube.com/...TKW9rIQwHCY&... Her şey soğuktu uzun zamandır bana kimseyi görmek istemiyordum. Sadece yalnız kalmak istiyordum odamda. Kimse ne olduğunu duymamalıydı. Eşim neyin var diye sorduğun da her zaman ki kadın hallerim deyip geçiştirmiştim. İşe gidecek halim yoktu bugün yorgundum. Orada ki insanların bana/beni yiyecekmiş gibi bakışlarından kurtulacaktım belki de. Veyahutta evet bugün imzamı verip bırakmalıydım. Artık neden gideyim ki. Gitmek için bir sebebim yoktu. Durumumuz zaten ikimizin çalışması ile gayet güzeldi. Şuan bırakmanın tam zamanıydı. Borcumuz yoktu, o çok istediğimiz evlada kavuşmak zaten söz konusu bile değildi. Kalksam iyi olacak Metin'in işe benim de hazırlanıp yavaşça yola koyulma vaktim geldi. Metini yolladıktan sonra içim hiç rahat değildi bir tedirginlik vardı içimde. Ne kahvaltı yapmak geliyordu içimden, ne de şuraları toplamak, savurmak istiyordum tüm bunlar neden? Ben bunları hak edecek ne yaptım. Oof... Mutfağı toparladım uzerime hırkamı aldım çantam her zaman ki gibi dolaptaydı, ayakkabılarımı ayaklarıma isteksizce giyindim kapıyı örttüm, huzursuz bir şekilde... Hastane de açmıştım gözlerimi Metin karşımda korku ile duruyor, titremesini belli etmemeye çalışıyordu, yüzü solgundu çok korkmuş olmalıydı. Ben kendimi umursamıyorum. Şuan ki sağıma soluma takan serumları ya da ölümü. Metine ne olacak, benden sonra nasıl yaşayacak, acaba ben ölecekmiyim. “Aaa" “Hayatım iyimisin" “iyiyim canım iyi, sanırım düştüğüm de belimi vurmuş olmalıyım" (bunu söylerken acısını eşine belli etmemeye çalışıyordum. durum bunu göstermiyordu). “Ben bir doktora bakayım...” “Gel tatlım gel, yanımda kal" (Duygularıma nasıl hakım olacağımı bilemiyordum. Sadece onun rahatsızlığımı bilmesini istemiyordum) Saat 16:40 gibi olacak yada 17:00 civarlarına geliyordu, hemşire iceri girdiğin de. Koluma bir iğne ve ben kısa sure de böyle bir yanma hissetmemiştim.. “Pardon! Doktorla görüşebilecekmiyiz?” “Doktor Bey son kontroller için yarım saate kadar gelir sanırım” “Teşekkür ederim..” “Geçmiş olsun" Hemşire odadan çıkması ile Metin biraz da acemice davranarak sarılmak istedi, seruma kolun takılınca bu bayağı canimi yakmıştı. Acaba aklından neler geçiyordu, yoksa biliyor muydu gerçekleri, bilemezdi! Yoksa Doktoru neden sorsun ki. Direk bana olan biteni söylerdi. Neden saklandın ? Neden benimle paylaşmadın? Biz seninle dost değimliydik... Doktor kapıyı tıklayarak içeriye girdiğin de, Doktor Bey’e işaret yapmaya çalıştım. Metin de o ara da ayağı kalktı, Doktora meraklı gözlerle baktığını hissediyordum. Kocamı tanıyordum. Onüç yıllık kocamı. 30 senelik tanımayan yada tanımak istemeyen eşlere inat. Bu böyle mi bitecekti acaba ondört yılı göremeden. Hastalığım ağırdı biliyorum ve pek kurtulma ümidim de yok açıkçası ne kadar doktor bir ümit var dese de. Küçük hücreli akciğer kanseri (KHAK): bu sonun başıydı zaten. Ölmekten korkmuyorum, eşimi canımı, gözyaşımı geride bırakmak ağrıma gidiyordu açık konuşmak gerekirse. Yumurta bile kıramazdı nasıl bakacaktı, karnı neye doyacaktı, bensiz yemek yiyemezdi bile. Öyle her oldum olası yemeği asla yemez. Pilavı asla ağzına sürmezdi. Kadim TATAROĞLU Öyküye belki kısa tuttuğumu düşüneceksiniz. Orada doktorun ağzından kaçırabilme ihtimalini ya da acaba kurtulmak için bir mucize olacak mı? Kim bilebilir. Bence burada tadın da kalmalı... Sevgi ve Saygılarımla...

Edebiyat

··

9 Gösterim

8 Yorum

Lütfen giriş yapınız.

Erhan Özdemir

Elinize sağlık, kısa ve güzel bir hikaye, kadın karakterin yerine koymuşsunuz kendinizi, fazla sırıtmamış. Hikaye tamamlanmamış gibi ama, kocasına ya da doktora söylemesini kastetmiyorum, pilavı asla ağzına sürmezdi biraz uygun olmamış son cümle için. Belki kocasına bakıp da bitirebilirdiniz sallıyorum şimdi. Ama dediğim gibi güzel bir hikaye, teşekkürler.