Herhangi bir günün herhangi bir saatinde ; bir bakardı , bir gülümserdi yada bir kirpiği düşerdi sol gözünden ve hiçbir işim önemli olmazdı onu sevmekten başka. Yüzüne öylesine dalardım ki ; tek yolumun o olduğunu farkederdim . Şimdi bi fotoğrafını alsam yine elime , yada açsam tek bir kare ; gözlerini gölgeleyen kirpiklerini yıllarca izleyebilirim diye yine geçiririm içimden. Bazen annem olmak ,bazen babam , bazen çocuğum gibi... Herşey olmak ... Herşey.
Bilmiyorum... İnsanın başka bir insan hakkında 'aklını kaçırmış' düşüncesine varması zor değil aslında.
Kimse kimsenin gözünden göremiyorki dünyayı ...
Bazı şeyler kelimelere dökülmüyor işte .
Kim bir adamın sakal diplerine varana kadar aşık olabilirdi ki ? Hatta terine bile.
Cebinde taşıdığı anahtarı , sabahları yüzünü yıkadığı musluğu , yattığı yatağı , başını koyduğu yastığı bile sevebilir miydi bu kadar.
Oluyormuş işte.
Bu sevgi varya ;
Bütün şehir uyurken ,avuç açıp dilenmelik.
İkrA.