Kitap Hesse'nin okuduğum 3.kitabı. Bu sefer çok sevemedim kitabı, güzel başlamıştı ama kafası karışıkmış sanki yazarken ana hikayeyi takipte zorlandım biraz.
Kitapta Klein adlı memurun daha öncesinde haberini okuduğu, eşini ve çocuklarını öldüren Wagner isimli öğretmen üzerinden kendininsorgulayışı ve arayışı anlatılıyor. Zaten Hesse olunca hep kendimizi arıyoruz.
Güzel başladı, karakterin içe dönük tartışmaları, düşünceleri güzeldi ama sonlara doğru ve finalde tatmin etmedi beni. Sanki "hepsi içimizde" deyip kapatayım deyivermiş gibi.
İlk sayfalardaki anlatımı Bilge Karasu anlatımını çağrıştırdı, -oysa aceleye gerek yok artık- , puslu sisli bir perdenin arkasından geçmişine bakması, anımsamaya çalışması, hatta geçmiş kendisinin değilmiş gibi, bu kitabın anlatıcısı Klein önceki Klein'ı hiç tanımıyormuş gibi olan anlatımı sebebiyle; zaman zaman da kendi kendine kızan, söylenen, kendisiyle ilgili aslında rezilin tekiyim ben düşüncesi sebebiyle "Yeraltı Kahramanı"nı anımsadım. Buram buram Dostoyevski kokan sayfalar vardı kitapta, etkilenmiştir belki.
Bunalım zamanında yazdığı bir eser olmasının da bu oturmayışta katkısı olabilir. Geçirdiği bunalım zamanlarında Jung'tan etkilenip Doğu mistisizmine merak sarmış, ondan önce hala kendisini arıyordu belki bu kafa karışıklığı bundandır.
Hatta neredeyse Tolstoy'un "İnsan Ne ile Yaşar" kitabı ile aynı yere çıkıyor kitap diyebilirim. "Kurtuluş için tek çare Tanrı inancıdır." Altı boş kaldığında bu mesaj etkili gel(e)miyor bana.
Son olarak Kamuran Şipal'siz bir Hesse düşünülemez sanırım. Yine de "bu hayırlı seçenek var", "ululuyordu" gibi kullanımlar zaman zaman tebessüm ettirmedi değil.
··
267 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.