Hatice Mehlika: "Öykü Otobüsü Part-2": Öykü Otobüsü Part-2 - Oğlum!! Koş bi su kap gel! Hanımkızımız içsin bi.. Herkes bana ne olduğuna dair meraklı bakışlarla etrafımda beni seyrederken bir yandan da habire birşeyler soruyorlar.. Birisi getirilen şalla hemen beni sarıp sarmalıyor.. gecenin karanlığında simsiyah gözlükleriyle ve elindeki katlanır bastonuyla diğerleri gibi otobüsten inen âmâ bir bey, ceketinin cebinden çıkardığı ütülü beyaz mendili ‘’ hüznün sesini nerde olsa tanırım’’ diyerek tüm nezaketiyle bana uzatıyor.. Muavinin getirdiği suyu içtikten sonra biraz yatışan bense kısaca başımıza gelenleri özetleyiveriyorum.. - Aaaa ..kızım.. üzüldüğün şeye bak yav! Koskoca Yediveren Turizm ayağına geldi be ya! Sana da anacığına da yer var be yahu! Diye hem kendi gülen hem de beni neşelendirmeye çalışan kaptan, olayın ne olduğunu anladıktan sonra yavaş yavaş dağılan, kimisi otobüse geri binen otobüs sakinleri arasında gözleriyle muavini ararken bir yandan da sesleniyor; - Kamiiil!! Geel ! Hanımkızımızla git yüklerini alın gelin.. ‘Kamil gel’ lafıyla anında harekete geçen muavin ve gayri ihtiyari gözlerim faltaşı gibi açılarak ismi tekrarlayan ben!!! - Kamil!!! Kemal Sunal koşuşu ve sırıtışıyla anında dibimizde biten muavin… - Buyruuuun… Benim!! Tam ‘şer devam mı ediyor acep’ diye kafam gidip gelirken - Ben de kaptan şoför Hayri.. diyen babacan şoför.. Hayri.. Hayr.. İnşallah.. Kafamdaki anlık gidiş gelişi bir kenara bırakıp Kamille annemin yanına gidiyoruz. ‘’ Nereye kayboldun ‘’ diyerek kızmasını beklediğim anneme müjdeli haberi vererek sevindirmeyi umarken annemi gayet mutlu ve gülerken buluyorum. Gri takım elbiseli, beyaz gömlek ve siyah kravatlı, ayağında gıcır gıcır iskarpinleri, başında muhtemelen kelini örttüğü için gece gündüz taktığı fötr şapkası ve elinde şemsiyesiyle bir dede.. annemle keyifli koyu bir sohbete...

- Oğlum!! Koş bi su kap gel! Hanımkızımız içsin bi.. Herkes bana ne olduğuna dair meraklı bakışlarla etrafımda beni seyrederken bir yandan da habire birşeyler soruyorlar.. Birisi getirilen şalla hemen beni sarıp sarmalıyor.. gecenin karanlığında simsiyah gözlükleriyle ve elindeki katlanır bastonuyla diğerleri gibi otobüsten inen âmâ bir bey, ceketinin cebinden çıkardığı ütülü beyaz mendili ‘’ hüznün sesini nerde olsa tanırım’’ diyerek tüm nezaketiyle bana uzatıyor.. Muavinin getirdiği suyu içtikten sonra biraz yatışan bense kısaca başımıza gelenleri özetleyiveriyorum.. - Aaaa ..kızım.. üzüldüğün şeye bak yav! Koskoca Yediveren Turizm ayağına geldi be ya! Sana da anacığına da yer var be yahu! Diye hem kendi gülen hem de beni neşelendirmeye çalışan kaptan, olayın ne olduğunu anladıktan sonra yavaş yavaş dağılan, kimisi otobüse geri binen otobüs sakinleri arasında gözleriyle muavini ararken bir yandan da sesleniyor; - Kamiiil!! Geel ! Hanımkızımızla git yüklerini alın gelin.. ‘Kamil gel’ lafıyla anında harekete geçen muavin ve gayri ihtiyari gözlerim faltaşı gibi açılarak ismi tekrarlayan ben!!! - Kamil!!! Kemal Sunal koşuşu ve sırıtışıyla anında dibimizde biten muavin… - Buyruuuun… Benim!! Tam ‘şer devam mı ediyor acep’ diye kafam gidip gelirken - Ben de kaptan şoför Hayri.. diyen babacan şoför.. Hayri.. Hayr.. İnşallah.. Kafamdaki anlık gidiş gelişi bir kenara bırakıp Kamille annemin yanına gidiyoruz. ‘’ Nereye kayboldun ‘’ diyerek kızmasını beklediğim anneme müjdeli haberi vererek sevindirmeyi umarken annemi gayet mutlu ve gülerken buluyorum. Gri takım elbiseli, beyaz gömlek ve siyah kravatlı, ayağında gıcır gıcır iskarpinleri, başında muhtemelen kelini örttüğü için gece gündüz taktığı fötr şapkası ve elinde şemsiyesiyle bir dede.. annemle keyifli koyu bir sohbete dalmışlar.. Şaşkın vaziyette yanlarına yaklaşırken bir yandan da ‘bir daha görmeyeceğini bildiğin insanlarla ayaküstü iki lafın belini kıran yaşlı muhabbetleri işte’ diye düşünüyorum.. Yaşlıları bu konuda hiç anlayamamışımdır zaten.. İnsan yaşlandıkça daha mı zevzekleşiyor ne?? Hele de o olur olmaz yerlerde ağızlarından bırt diye çıkan ıslanmayan baklalar yok mu !! İnsanı ne zor durumlarda bırakır bir bilseniz.. - Anneciğim müjde! Otobüsün birinde yer buldum..15 dakkaya da kalkıyorlar.. Hadi biran önce şu eşyaları bagaja koymamız lazım.. Diyerek hareketleniyoruz. Kamil bir yandan ben bir yandan koli, torba, çanta vs. ne varsa yüklenirken bir de bakıyorum ki annem de kolinin birini almaya çalışıyor. - Aaa yapmayın Zehra hanımcığım! Lütfen bırakınız! Ben taşırım.. ‘Anaaa!! Dedeyi kesss’ modunda kalakalan ben ve - Hastasıyız dedeeeee!! Diyerek pis pis sırıtan Kamil!! ‘’Zahmet etmeyin amcacım yakın zaten otobüs biz taşırız’’ .. diyip arkamı dönmemle mırıl mırıl ‘’ amca deme!! Lazım olur!! ‘’ lafını duymam bir olan ben.. ‘’ Lazım mı olur dedi o???’’ diye iç sesim de şaşırırken günün anlam ve önemine binaen ‘’ yaşlıdır.. şu aziz mübarek gün kırmiim kalbini şimdi ‘’ diye içimdeki kaplanıma bir ‘’ sus ‘’ işareti verip duymazlıktan gelerek otobüsün yanına varıyoruz.. Annemin elindeki koliyi kapıp bizimle gelen afili dede bizi uğurlayacak herhalde diye düşünürken bir de ne göreyim!! Annemin ardından o da biniyor otobüse.. Şoför mahallinde kalkışa hazır kaptan Hayri tüm şaşkınlığıyla; - Baban da mı vardı kızım? Diye soruyor.. - Yok o babam değil!! Lafıma karşılık Kamil - Abi o da Hataya gidiyormuş.. Yer vardı.. Gel dedim.. diyor.. Ön koltuklardan biri ‘’ bi dedemiz eksikti ‘’ diyor.. yanında oturduğu, kucağında kitap dolu adama sırtını dönüp oturmuş, tüm dikkatiyle afili dedeye bakarak.. Bi kaç koltuk ilerde ruhu çekilmiş gibi duran biri de birden canlanır gibi gözlerinden kıvılcımlar saçarken ‘’ Vaay anam babam!! ‘’ lafı dökülüyor ağzından.. aranan hayat enerjileri bulunmuştur der gibi değişik bir gülümsemeyle.. Yine oralardan biri ‘’ Gene mi kaybetti bu anasını.. Sabahtan beri anam da anam!!! ..’’ - Kim???? Diyorum gayet şaşkın.. - What?? Diyor çekik gözlü kız.. ve sırıtıyor Kamil yine - İtize pensıl!!! Diyerek.. Annem ve afili dede sanki hiçbirşey duymuyorlar gibi gayet relax ilerlerken ben daha en başta kalakalıyorum bir müddet daha.. Bu laf bombardımanına karşı gayri ihtiyari bir ‘’ hasbinallah ‘’ çıkıyor ağzımdan.. Şoför Hayri’nin - İyi misin kızım?? Lafıyla yine kendime geliyorum.. ‘’ Bu laf iksir gibi geliyor nedense bana bugün’’ diyen içsesim ‘’ yerime oturunca bi şükür namazı kılayım’’ diyor.. - Gözyaşı abdesti bozar diyorlar!!! Diye fısıldıyor demin ‘’anam’’ diyen adam, yanından geçerken.. İçsesimi nasıl duydu diye bir şok daha atlatarak annemin yanına oturuyorum en nihayetinde..’’ Huh!!’’ diye derin bir nefes verip sakinleştikten sonra zihnim bütün ilmihal bilgilerimi taramış olarak ‘’ Cıkk!! Bozmaz!! ‘’ diyor.. Kalbimse ‘’ namaz, huzurda haazır olmaktır, o yüzden oturarak, hareket halinde de kılabilirsin ‘’ desteği atarak ‘’ hareket halindesin hani kıble……’’ diye başlayan fısıltıyı da anında söndürüyor.. - Gızım midem gazındı’’ diye çantadan yolluk yaptığı yaprak sarmalarını çıkaran annem - ‘’ yandakilere de uzat’’ diyor.. - Ayyyy !! dualarım kabul oldu!! Diye sevinçten dört köşe olup gözleri parlayan yandaki kız anında üç beş taneyi yutuveriyor.. İçecek servisine başlayan Kamil, Dedenin ‘’ Gazoz var mı? ‘’ sorusuna - Yok dede!! Gazoz mazoz.!!. Çaynan kahve var.. Kaptan hepsini döktürdü yolda.. bi bunlar kaldı.. diyor.. - Niye döktürdü evladım?? Çay kahve bu saatte çarpıntı yapar bana.. - Siz binmeden neler oldu bi bilsen dede.. - Neler oldu??? - Bi kaza atlattık… molada bi kaç yolcu unuttuk.. bak ablayla annesi o unutulanların yerinde oturuyor işte.. diğer muavini Hayri abim Boluda otobüsten attı.. - Aaaa o niye o?? - Yaaa.. kolasına votka katmış şu mübarek gün!! Kus allah kus.. içi dışına çıktı Hayri abimin.. hepsine katmıştır diye de tüm içecekleri döktürdü valla.. - Ehh.. napalım .. su ver bari.. Dedenin zevzekliği sayesinde ufak bir malumatımız oluyor otobüs hakkında.. bişeyler yiyen anneme bakıyorum ki uyumuş oracığa.. Bense bu konuşmalara kulak misafiri olduktan sonra uyumamak için Kamil’den sade duble bir kahve istiyorum.. kahvemi uzattıktan sonra tüm sırıtıklığıyla buram buram kokan kandil simidini uzatıyor.. - Kandillerde simit ikramımızdır!!!!

··

132 Gösterim

8 Yorum

Lütfen giriş yapınız.

Osman Y.

"gecenin karanlığında simsiyah gözlükleriyle ve elindeki katlanır bastonuyla diğerleri gibi otobüsten inen âmâ bir bey, ceketinin cebinden çıkardığı ütülü beyaz mendili ‘’ hüznün sesini nerde olsa tanırım’’ diyerek tüm nezaketiyle bana uzatıyor.. " Hüzün iyidir yakışır insana :)) Eline sağlık yeni okudum biraz ihmallikten..

Hatice Mehlika

Gönderi Sahibi

bence hikayedeki en iyi replik senindi ama evet ihmal ettin galiba :))

Mustafa A.

Güzel bir harmanlama olmuş :) Elinize sağlık.

Hatice Mehlika

Gönderi Sahibi

evet Mustafa bey :) paslarla yolculara hafif dokunduk bakalım :) sizin hikayeye de göndermeler epey mevcut ben de size teşekkür ederim güzel malzemeler verdiniz ..

Arzunalbant

Yüreğine sağlık, pek bir mis olmuş hikaye, acaba anne'benim yanıma oturmasını beklediğim teyze olabilir mi? Birkaç yaprak sarması karşılığı şiir okuyabilirim ona :) dede de ne dedeymis:)) selam olsun..

Hatice Mehlika

Gönderi Sahibi

evet Arzucum :) annemin elleriyle yaptığı en lezzetli köy sarmaları afiyet olsun :)) tabii ki şiir her zaman :) dede Rahime hanımın afili dedesi :)

Rahime

Yahu Şimal Hanımcım muhteşemsiniz. :)) İki öyküyü kafamda birleştirince ortaya harika bir dram-komedi türü çıkıyor. :) Bir ara dedeyi harcayacaksınız diye ödüm koptu ama neyseki ucuz atlatmış. :) Elinize, yüreğinize sağlık efendim. :)

Hatice Mehlika

Gönderi Sahibi

dedeye kıyar mıyım yahu :)) beğenmene sevindim :))

Liliyar

O kadar güzel anlatmışsın ki gözümde canlandı. İlkinden de güzel olmuş. Yüreğine sağlık. ;))

Hatice Mehlika

Gönderi Sahibi

:)) teşekkürler liliyar :) yazılmış hikayelerin çokluğu avantaj oldu :)

İleri