orhan pamuk'a ait, postmodern türk edebiyatının çok fazla tartışılmış bu romanı hakkında söylenecek çok şey var. aynı anda hem çok beğenilmiş hem de çok eleştirilmiş bir kitap var sonuçta karşımızda. isteyen istediği kadar eleştirir, isteyen okur, isteyen de okumaz. buna bir diyeceğim elbette ki yok. ancak benim anlayamadığım, neden bazı okurlar, bir eseri, mutlaka bir kalıbın içerisine sokmak istiyorlar. mesela tahsin yücel'in romana ait bazı bölümler hakkında, "bu parçaların yarısını çıkarın, hiçbir şey değişmez; bir bu kadar daha parça ekleyin yine bir şey değişmez." şeklinde bir eleştiri getirmiş olması açıkçası bana pek anlaşılabilir gelmiyor. bu şartlar altında yazılan bir eserin roman kategorisinden uzaklaşmış olacağına dair yapılan bu ve benzeri eleştirilerin maksadını anlamak mümkün değil. işin tuhaf yanı, bu tarz eleştirilerin hedefindeki bahsi geçen bölümler, aynı zamanda bir çok okurun, kitabın içinde en fazla beğendiği bölümler olması özelliğini taşıyor.
öykünün ve olay örgüsünün fazla yalın olduğu, kitabın öykü içinde öykü barındırdığı gibi eleştirilerde haklılık payı olabilir bir nebze ama bu kitabın böyle bir iddiası var mı bunu da sorgulamak lazım. orhan pamuk'un, çarpıcı bir hikaye ortaya koymak adına zerre kadar uğraş vermediği gün gibi ortada bana göre. daha ziyade kendi olma, kendini arama ekseninde mesajlar veriyor okuyucuya, baştan sona. çıkarılsa da olur denen ve bu sebeple eleştirilerin hedefi haline gelen bölümleri okurken, bir an evvel o kısımları bitirip hikayenin sonunu görmeye çalışmak bu kitabı anormal derecede sıkıcı hale getirebilir. böyle bir beklentiyle yol alınmadığında ise, yine aynı bölümlerden tarifsiz bir lezzet duyabilir okuyucu. bu yönüyle biraz oğuz atay'ın tutunamayanlar ına benzediğini düşünüyorum kara kitap ın.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.