bu kitapta yazarın ustalığı bence en çok, vermeyi amaçladığı mesajı verirken, anlatımında tarafsız kalabilmiş olmasında ortaya çıkmıştır. birbiriyle taban tabana zıt çok sayıda karaktere, okuruna tarifsiz bir gerçeklik hissi yaşatarak hayat vermeyi başarmıştır bana göre halide edip.
yaşar kemal'in hikayelerden oluşan bu güzel eseri bende derin izler bırakti. anlatimindaki insani icine ceken samimiyet ve hikayelerin can yakici seviyedeki gercekciligi muhtesemdi.
kitabın sonunda rifat ilgaz in sait faikle olan bir anisini paylastigi yazisi cok guzeldi. tuhaf duygular uyandirdi. turk edebiyatinin cok sayida usta isminin, yasarken degil de, daha ziyade olumlerinden sonra gercek manada markalastiklarini, hatta hak ettikleri degeri gormek bir yana hayatlari boyunca ciddi gecim sikintisi filan cekmis olduklarini gorunce sasirmadan edemiyorum. benzer orneklerle dunya edebiyatinin buyuk isimleri arasinda da rahatlikla karsilasilabiliyor biliyorum ama yine de normal goremiyorum bu durumu. bunun disinda kitap guzeldi. sait faik'in kendine has uslubunu sevenler icin bir solukta okunabilecek nitelikte oldugunu soyleyebilirim. yazarin, hikayeler arasinda bir orgu kurgulamis olmasi da ayrica hosuma gitti.