Deidamia: "Bir Nefeslik Düşler": Bir Nefeslik Düşler Bu gece bambaşka bir yerde bambaşka rüyalara açılan bir uykuya dalmak istedim. Yalan yok sevemedim buraları hiç. Ne herkesi büyüleyen toprağına hayran kaldım ne insanına/kültürüne uyum sağladım. İzmir özlemi içimde büyüyecek, sığacak yer bulamıyor artık. Özellikle bu dümdüz topraklara alışamadım. Ne yana dönsem aynı kahverengi çoraklık. Umudunu kırıyor insanın. Nice uzağa baksam hep aynı ufuk, kıpırtısız, yükseltisiz. İlk tepeciğe 70, şöyle nispeten heybetli bir yükseltiye 100 kilometre var. İnsan hevesle bekliyor baharı, şöyle azıcık yeşil görmek için; onun da bir sıkımlık canı oluyor... Ardından, bu kez, her yer sapsarı. Alışkın değilim diyorum ya; düşlerim, umutlarım hepsi sararıyor bu toprakları seyrederken. Günün tüm yorgunluğu üzerime çöktüğünde, nerede olduğumu, neden burada olduğumu ve neler yapamadığımı düşünemediğimde, hep böyle anlarda, mekan kavramı zihnimde sonsuzluğa ulaşıyor. Belki en sevdiğim belki de en nefret ettiğim anlar bunlar. Bazen kendi kendime yarattığım küçücük bir umudu kalbimde çevirerek günlerce daha hayata tutunurken bazen de en büyük umutları yok sayıp boşlukta yitmeyi bekliyorum saniyeler kocaman dişleriyle bana bakarken. Umutla umutsuzluk yer değiştirmek üzreyken de işte böyle kararsız sonsuzluklarda buluşuyorum kendimle. Neyse ki -en azından- bu anlar kendini tekrarlamıyor. Her seferinde bambaşka fikirler salıyor üstüme. Son iki gündür nerede olduğumu unutuyorum örneğin. Olmak istediğim yerde, İzmir'de, hissediyorum kendimi, üstelik buna hiç odaklanmadan. Garip bir umut ve huzurla doluyor içim. Yapmam gerekenleri en iyi şekilde üstlenmeye çalışıyorum. Yaratmak, dokunmak, ulaşmak, başarmak... istiyorum. Sanki bu şehrin üstündeki kara bulutlara çoook uzaklardan bakıyorum da yağmurunda ıslanmıyor, güneşinde yıkanmıyorum. Öğrenilmiş...

Bir Nefeslik Düşler

Bu gece bambaşka bir yerde bambaşka rüyalara açılan bir uykuya dalmak istedim. Yalan yok sevemedim buraları hiç. Ne herkesi büyüleyen toprağına hayran kaldım ne insanına/kültürüne uyum sağladım. İzmir özlemi içimde büyüyecek, sığacak yer bulamıyor artık. Özellikle bu dümdüz topraklara alışamadım. Ne yana dönsem aynı kahverengi çoraklık. Umudunu kırıyor insanın. Nice uzağa baksam hep aynı ufuk, kıpırtısız, yükseltisiz. İlk tepeciğe 70, şöyle nispeten heybetli bir yükseltiye 100 kilometre var. İnsan hevesle bekliyor baharı, şöyle azıcık yeşil görmek için; onun da bir sıkımlık canı oluyor... Ardından, bu kez, her yer sapsarı. Alışkın değilim diyorum ya; düşlerim, umutlarım hepsi sararıyor bu toprakları seyrederken. Günün tüm yorgunluğu üzerime çöktüğünde, nerede olduğumu, neden burada olduğumu ve neler yapamadığımı düşünemediğimde, hep böyle anlarda, mekan kavramı zihnimde sonsuzluğa ulaşıyor. Belki en sevdiğim belki de en nefret ettiğim anlar bunlar. Bazen kendi kendime yarattığım küçücük bir umudu kalbimde çevirerek günlerce daha hayata tutunurken bazen de en büyük umutları yok sayıp boşlukta yitmeyi bekliyorum saniyeler kocaman dişleriyle bana bakarken. Umutla umutsuzluk yer değiştirmek üzreyken de işte böyle kararsız sonsuzluklarda buluşuyorum kendimle. Neyse ki -en azından- bu anlar kendini tekrarlamıyor. Her seferinde bambaşka fikirler salıyor üstüme. Son iki gündür nerede olduğumu unutuyorum örneğin. Olmak istediğim yerde, İzmir'de, hissediyorum kendimi, üstelik buna hiç odaklanmadan. Garip bir umut ve huzurla doluyor içim. Yapmam gerekenleri en iyi şekilde üstlenmeye çalışıyorum. Yaratmak, dokunmak, ulaşmak, başarmak... istiyorum. Sanki bu şehrin üstündeki kara bulutlara çoook uzaklardan bakıyorum da yağmurunda ıslanmıyor, güneşinde yıkanmıyorum. Öğrenilmiş çaresizliklerimin üzerine gidip her şeye baştan başlıyorum. Başladığımı sanıyorum. Duygularımın yaşadığı, kendim olabildiğim yerlerde geziniyor ruhum. İçimdeki çocuğu tutsak etmediğim anlar biriktiriyor düşmemek için. Rüyamda görüyorum örneğin, dün gördüm daha. Kocaman, körüklü Bornova otobüsüne binmişim. Nasıl mutluyum. Bornova'yı hiç sevmem oysa. Ama mutluyum işte, nasıl özlediysem... İnsan otobüsü özler mi Allah aşkına? İnsan denizi özler İzmir deyince, ne bileyim, boyozu özler, kumruyu özler, güler yüzlü insanını özler, sokaklarını, kordonda çimlere oturup seyrettiği gün batımını... Vapurunu desen o da kabulum inan ama otobüs nedir? Sonra çıkarım yapıyorum kendimce. Diyorum ki: "Tabii ya, burada otobüs yok çünkü yollar dar. Öyle ya, ruhuma dahi dar gelen bu yollara koca otobüs nasıl sığar?" Şimdi yepyeni bir sabaha uyanmak için güzel rüyalara ihtiyacım var sadece. Bir nefeslik - bir ömürlük..

Etkinlik

··

66 Gösterim

3 Yorum

Lütfen giriş yapınız.

Erhan Özdemir

Elinize sağlık Didem hanım. Anlatı olunca arada böyle gerçek yaşam hikayeleri de oluyor galiba :) İzmir özlemi de içinizdekileri taşırmış bir yerden sonra, bizlere kadar ulaştırmış. Neyse ki o tepecikler arasından çıkarak ulaşmışsınız güzel şehrinize anladığım kadarıyla. Teşekkürler katkınız için.

Deidamia

Gönderi Sahibi

Vakit ayırıp okuduğunuz, değerlendirdiğiniz için çok teşekkür ederim Erhan Bey :) Çok ayrı kaldım, özlemini çektim ama evet, sonunda kavuştum İzmir'ime :)

Barbaros

Bir zamanlar oralardayken mektup yazardım sana hocam. Şimdi mektubun içeriğini de -eğer başka bir şey yolladıysam onu da- hatırlamıyorum. Neydi ki? Stajyerlik zamanlarını da İzmir’i de özledim bu ara. Bana toyluğumu ve öğretmenliğe dair umutlu zamanları anımsatıyor. “Gelecek uzun sürüyormuş.” Geldiğinde de bazı duyguları götürüyormuş. Toy, saf, hırçın, keskin inançları :) Kendine iyi bak hocam. Uğur’un arka sokağında, tabureli bizim mekanda kahve içelim :)

Deidamia

Gönderi Sahibi

Atandı ama arada uğruyor. :)

Ömer Yaşar

İzmir sevdasi böyle insani alip götürüyor İşte. Bulunduğunuz memleketten bahsetmeyişiniz orayi yurt edinenlere saygisizlik olmasin diye sanki. İnsan bir yeri özleyince oraya ait ne varsa aklinda mutlu etmeye yetiyor dediğiniz gibi. Kaleminize sağlik.

Deidamia

Gönderi Sahibi

Kesinlikle öyle, o anda bana bunu hissettiren yeri kötü anmak, kötülemek değil asla maksadım. Sadece benim özlemim, benim memleketime, sevdiklerimin İzmir'de oluşundandı. Teşekkür ederim.