YOKAVAR: Yaratarak yok olmak.
Asil, Azad, Kinyas ve Kayra; Hakan Günday kitaplarının tanıştığım karakterleri.
Diğer kitaplarını henüz okumadığım için yapacağım çıkarımları çürüten kitapları varsa da, daha sonra öğreneceğim demektir. Hakan Günday’ın ilk okuduğum kitabı bu olsaydı şayet, belki çok daha fazla etkilenebilirdim. Ama artık olayların nasıl şekilleneceğini, karakterlerin düşünce sistemlerini rahatlıkla çözebiliyorum. Bu olumsuz bir şey mi, evet bence fazlasıyla...
Diğer kitaplarına nazaran Azil’de; din eleştirisi, Tanrı’nın varlığına yahut Tanrı’nın niteliğine ilişkin sorgulamalar daha yoğun şekilde hissedilebiliyordu. Bu sorgulamalar ne inanan okuyucuyu rahatsız edecek boyutta, ne de inanmayanlar için doyurucu yoğunluktadır. Sistem, din eleştirisi okumak için çok daha şahane kitaplar mevcutken, bu niyetle okunursa tatmin olunamayacağı düşüncesindeyim.
Bana göre Hakan Günday okumak, başlı başına bir dünya tanımak gibidir. Dünyası başta uçsuz bucaksız gelirken, her cehennemin bir sonu olduğu hatırlanılır. Azil de bana bu sonu göstermiştir. Bir örnekle düşüncelerimi desteklemek istiyorum. Kinyas ve Kayra kitabında “yazarak zihinsel ölümü gerçekleştirmek”ten söz edilirken; Azil’de “yaratarak yok olmak:Yokavar” düşüncesi üzerinde durulmuştur. Zihinsel ölümü gerçekleştirmek beni şaşırtan bir fikir olmasına rağmen Yokavar’dan aynı şekilde etkilenmedim. Paralel fikirlerin kelimelerle tüketildiği izlenimini yarattı benim üzerimde.
Eleştirmek istediğim başka bir konuysa karakterlerin delilik dahilik çizgisinde gidip gelmeleri olacak. Bana göre bir kitabı başarılı kılan en önemli unsurlardan biri karakterlerin özgünlüğüdür. Hakan Günday sanki kendi karakterlerinin özgünlüğünü yeni kitaplar yazarak yavaş yavaş tüketmektedir. İsterdim ki bir kitabında da modern toplumun sıradan bireyi karşılasın bizi. Bir delinin anlatacak çok hikayesi vardır, peki kim sıradan birey üzerinden çılgın bir hikaye anlatabilir? Toplumsal normları reddeden karakterleri biraz olsun rahat bırakıp toplumsal normlarla yaşamayı sürdüren karakterlerin, yani bizlerin, başa çıkma hikayelerini dinlemek isterdim Hakan Günday’dan.
Azil; keyifle okunabilecek, ne kadar okuduğunuzla orantılı olarak sizleri şaşırtabilecek bir kitap olmakla beraber, yazarın diğer kitaplarıyla birlikte değerlendirildiği zaman, yukarıdaki olumsuzlukları görmezden gelmenin, okuduğum diğer kitaplara haksızlık olacağı kanaatine vardım. Sevgiler.
··
162 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Nihayet sorabildim bu soruyu kendisine geçen hafta. Normal karakterler olamazlar mı dedim. Başkalarının çok savaştığı, uğraştığı şeyleri çok kolay elde edebilen karakterlerle benim derdim dedi. Anormal karakterler, genelden sıyrılanlar... Konuşmalarından da özgünlük falan pek umursamadığı sonucuna vardım. Yani her kitap için bir soru/sorun bulup kafasındaki eğri doğru çatışmasını yazıya döküyor. Umursamıyorum diyerek de sanırım kibarca özgünlük, edebi harika, güzel bağlanmış sonlar bekleyen zaten beni okumaz demek istedi. :))