Uçup Giden Bir Kuş - Feriba VefiEdebiyat
Feriba Vefi; henüz ülkemizde pek tanınmayan (ki bunu sadece “Uçup Giden Bir Kuş” kitabının dilimize çevrilmesinden kaynaklandığını düşünüyorum) Modern İran Edebiyatı’nın en güçlü kalemlerinden biridir. Yazı hayatına daha çok kısa öykülerle başlayıp tanınmış, bu öykülerini kısa süre içerisinde romanları takip etmiştir.
Uçup Giden Bir Kuş; gündelik yaşamın sıradanlığına sıkışmış, biri kız biri erkek iki evlat sahibi bir annenin, çocukları, eşi, kız kardeşleri ve anne-babası ile yaşadıklarını, belirli bir olay örgüsünden uzak, daha ziyade ruhsal iniş-çıkışlarını kendi ağzından anlatan içten ve sade bir roman. Kitapta; hayatının son zamanlarını Alzheimer olarak geçiren babasına hayranlık ve büyük sevgi duyan, fakat ancak öldüğünde kendini ona yakın hissedebilen, çocukluğundan beri tüm yaşananlar karşısında sürekli bir sızlanma içerisinde bulunan annesine duyduğu öfke ve kırgınlığı açığa vuran ve geçmişin getirdiği yükü her daim omuzlarında hisseden bir kadının anılarını, pişmanlıklarını, özlemlerini ve tüm bunların yarattığı çelişkileri net bir şekilde bulabilirsiniz. Bunların yanında, ailesine daha iyi bir yaşam standartı sağlamak için İran’dan kaçıp başka bir ülkeye gitmek isteyen kocasının arzularına, geleceğin belirsizliğinden kaynaklanan korkuları ve karamsarlığı yüzünden tepkisiz kalmasına da şahit oluyorsunuz.
“Senin cennetine, cehennemin üzerime yapışmış izleriyle gelmekten korkuyorum.”
İranlı olmasından dolayı mı, yoksa belirli bir olay örgüsünden uzak olup çoğunlukla ruhsal boyuttaki açıklamalarından dolayı mı bilemiyorum ama ben kendimi sanki Sadık Hidayet’in kadın versiyonunu okumuş gibi hissettim. Elbette Sadık Hidayet kadar derin, aşırı karamsar ve hatta şiddet eğilimli bir ruh halini kesinlikle betimlemiyor. Feriba Vefi kitabını, bu ruhsal betimlemeleri sade bir şekilde yansıtan, hisleri olduğu gibi aktarabilen, yumuşak, kadınsı, “ajitasyon”dan ve felaketler zincirinden uzak bir tarzla kaleme almış. Dolayısıyla sıkılmadan ve içiniz kararmadan rahatlıkla okuyabileceğiniz bir roman yaratmış.
“Gelecek neye benzer? Gelecek, Emir’in parkta bana gösterdiği buruşmuş zarfa benzeyen yaşlı kadın gibi olmalı. Geleceği düşünemiyorum. Neyden müteşekkil olduğunu bilmiyorum. Bu yaşa gelinceye kadar geleceği düşünüp durdum, ama şimdi her gün biraz daha büyüsünü kaybeden o belirsiz şeye yeterince yaklaştım. Artık tam burada durmak istiyorum.”
“Çocuk dövülerek büyümez, çocuk aşağılamakla büyümez. Boyu uzar, ama hiçbir zaman büyümez.”
Yorumumu iki alıntı ile bitirmek istedim. Umarım kendisinin daha fazla romanı dilimize çevrilir. Çünkü okuduğunuzda eminim ki kitabın tadı sizin de damağınızda kalacak.
Saygılarımla….
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.