Cengiz Aytmatov öyle bir yazıyor ki o ıssız bozkırın içinde o insanlarla aynı kaderi paylaşıyormuşum gibi hissettiriyor. Yedigey'in, Zarife'nin, Kazangap'ın hikayesindeki doğallığı, safi duyguları aynı zamanda her karakterin ayrı ve etkileyici hikayesinin olmasını ve en sonunda bütün bu acıların, sevinçlerin o ıssız bozkırda ortak bir yaşama dönüşmesini çok güzel anlatmış yazar.