Öleceğiniz günü ve saati bilmemek ne büyük lütuf öyle değil mi? Bu kitapta ölüm zamanını bilen adamın nasıl çaresiz olduğunu belki de öldürmekten vazgeçerler diye nasıl umutla beklediğini görüyoruz. Kitapta; isminden anlaşılacağı gibi bir idam mahkumunun son gününü anlatıyor. Sonunu bildiğiniz bir kitabın bu denli heyecan vermesi, bir çırpıda okunması... Kitap bu yüzden klasikleşmeyi sonuna kadar hak ediyor. Kitabı okurken bayağı çelişkide kaldım. Çünkü idam cezasını çok fazla eleştiriyor. Bence olaya sadece idam mahkumunun gözünden bakılmış. İdam edilecek kişinin öleceğinden, onu bekleyen eşinin olduğundan, onu seven kızının olduğundan bahsediliyor. Evet bu sadece bir insan ölümü değil, geride bıraktıklarını düşününce yıkılmış birçok insan var. Fakat günümüz olaylarına bakılırsa suçsuz, masum birinin öldürülmesi, tecavüz edilmesi... Bunların annesi, babası, sevdiği, en önemlisi elinden alınmış umutları, hayatı yok mu? Bu açıdan düşünülünce hak edene idam cezası verilmeli. Çünkü mahkumun geride bıraktığı çocuğu da bence katil veya tecavüzcü bir babası olmasını istemez. Kitapta bir de cezalandırmak yerine iyileştirici yöntem bulmak gerek diyordu. Suçu işleyen kişi pişman olmalı hata yaptığını fark etmeli diye. Ama birinin hayatını mahvettikten sonra, bir çocuğa zarar verdikten sonra, bir anneyi katlettikten sonra pişman olması neyi değiştirir. Bence bazı insanlar ne yaparsan yap iyi olamazlar. Sadece öyle olmuş gibi davranırlar. Bu gibi sebeplerle yer yer yazarı eleştirdim. Bazen acaba o zamanlar bu kadar kötü olaylar yok muydu ki idam cezasına bu kadar karşı dedim. Tabi ki en ufak suça da idam cezası vermişlerse bu da doğru bir şey değil. Bu konuda yazar haklı... Ama şu an idamı hak eden, bu dünyada varlığı sadece zarar vermek olan o kadar insan var ki, belki bunları görse bir de bu açıdan baktığı bir eser kaleme alırdı yazar.
·
14 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Aynur hanım Victor Hugo çok ileri görüşlü bir insan. Şimdinin dar görüşlü insanlarının göremediklerini kendi döneminden görmüştür.
Şu anda suçsuz yere içerde yatan yüzlerce mahkumdan haberiniz var mı? Belki bazılarının suçsuz olduğu ortaya çıkacak bugün veya yarın. Ve içerde telef olan karanlık günleri ailesiyle yaşayacağı güzel günler telafi edecek. Yaraları iyileşecektir çünkü özlem varsa kavuşmakta var.
Ve bir de düşünün ki biri bugün idam ediliyor ve vicdanına yenik düşen suçlu, suçu ben işledim diyor.
Kucakta iki çocuk, kızgın ve dul bir kadın sizin gözünüzün içine bakıyor. Sizin gözünüze bakıyor çünkü siz kötü insanların derbeder olmasını isterken perişan olacak yüzlerce insanı düşünmüyorsunuz.
Teşhir direğinde her gün bir idam mahkumu görmek insanları suçtan caydırmaz. Tiyatro oyunu gibi sergilenen ölümleri sıradanlaştırır sadece.
Ortaçağ Fransasında halk tam da bunu yapıyordu. Çoluk çocuk tüm aile tiyatro izler gibi idamları izleyip tezahürat yapıyordu.
Ölümün kolay olduğu bir yerde öldürmekte kolaydır.
Yuval Noah Harari'nin 
Homo Deus: Yarının Kısa Bir Tarihi kitabını öneririm size. Bahsini ettiğim konuları tarihlerine göre orantısal olarak inceleyebilirsiniz. Keyifli okumalar. .
Yuval Noah Harari'nin Homo Deus: Yarının Kısa Bir Tarihi kitabını öneririm size. Bahsini ettiğim konuları tarihlerine göre orantısal olarak inceleyebilirsiniz. Keyifli okumalar. .