Az öz ve etkileyici bir öykü. Yalnız, yapayalnız hatta hergün yüzlerce insan tarafından çiğnendiği halde kaldırım taşları kadar yalnız bir adamın öyküsü. O kadar içine kapanık o kadar yeraltında kalmışki, yazar kahramanın ismini bile bize bahşetmiyor. İlk kez bir kadınla konuşmak nedir köy çocukları bu psikolojiyi çok iyi bilir, kelimeleri adeta cımbızla seçer ona göre konuşur insan, ellerini nereye koyacağını şaşırır vesaire... Duygularını anlayan, görüşlerine değer veren birini bulmuş olmak ne demek herkesin anlayabileceği duygular değil. Bazı duygular vardır yaşanmadan hissedilemez, tam da bu duygulara değiniyor Dostoyevski. Bir günde bütün dünyası değişen, içine kapanık karamsar bir insanın bir an da tüm dünyasının yıkılışına da şahitlik ediyoruz. Ve insan bütün duygu düşünceleriyle yeniden yaratılmışçasına bir evrime uğrarken bir anda eski kötü halini bile arar duruma geliyor. Hayat bu işte, yaşamak bazen berbat bir hal alabiliyor. Hikayenin sonu ya da özeti mahiyetinde bir şiir vardır, insanların keşke bu şiiri ben yazmış olsaydım dediği şiirlerden, Cezmi ERSÖZ'ün yedek sevgili şiiri. Konunun tam anlamıyla özetidir adeta:
Kimi sevsem,
onun hep uzakta bir sevdiği vardı,
unutamadığı ilk aşkı ya da onu terk edip giden sevgilisi…
Kimi derinden sevsem,
o bir başkasını derinden hatırlardı.
Öylesine çok sevdim ki onları,
başkalarına duydukları sevgileri anlatmalarını sessizce,
içim acıyla kanayarak dinledim.
Beni yitirmekten hiç korkmadılar;
çünkü onlara göre fazla iyiydim;
bu yüzden ilk anda vazgeçilebilirdi benden.
Beni terk edenlerden tek bir dileğim olurdu.
“"Ne olur, bir daha beni aramayın!
Çünkü ben kolay unutamıyorum.
Çünkü ben size duyduğum o akıl dışı aşk yüzünden keder bahçemi dağıtıyorum.
Çocukluğumun o güzel bahçesini
böyle derdim onlara ama yine de ararlardı beni…
Soluksuz ve umutsuz kaldığı bir gecede mutlaka akıllarına ben gelirdim…
O, yedek sevgili! …
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.