Puan vermedi·256 syf.··
Beğendi
·2020 20. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 22 Şubat 2020 23:59
Beyaz Diş...türünün en farklı özelliklerini taşıyan çok akıllı ve içgüdüleri çok güçlü bir kurt.
Bu güzel kurt hep kötü insanlara denk gelmiş, işkencelere maruz kalmış, hatta en tehlikeli köpek ve kurtlarla dövüştürülmüş, sahibi tarafından acımasız birine satılmış...daha ne diyeyim sevgi nedir bilmemiş zavallı bir can..Aslında tüm yarışlarda karşısına çıkan her canlıyı yenerdi ta ki en sonunda artık gücü kalmadığı için ölüme terkedildi ve onu sadece izlediler...canavar insanlar! tam o sırada beklenmedik bir şey oldu.Kahramanımız devreye girdi."Weedon Scott" en sevdiğim karakter kendisi oldu bir de Beyaz Diş tabi ki.
Bu kitap konu itibariyle bana "
Köpek Kalbi' ni" anımsattı.Her iki kitapta da hayvanlar, insanları kendilerine zarar veren tehlikeli birer canavar olarak görüyorlar. Maalesef doğru... Aciz, korkak,vicdansız insanlar kendisinden zayıf canlılara zarar vererek güçlü olduklarını sanırlar. Böyle olmasının sebebi "sevgisizlik"bence bu da merhametsizliği bereberinde getirir...
Neyse,Weedon Scott'dan bahsediyordum en son.
Beyaz Diş'in hayatına girerek en büyük iyiliği yaptı. Çünkü o diğerlerinden farklıydı içinde sevgi vardı. Beyaz Diş'i o lanet yerden kurtardı ve sahiplendi. Asıl hikaye bu bölümden sonra başlıyor bu bölüme gelene kadar kitap benim için pek ilerlemedi ama sonrası çok güzeldi zaten.
Beyaz Diş, ilk zamanlar yeni sahibine karşı yaşadıklarından dolayı yaklaşmaya korktu saldırmaya çalıştı ama sahibi sabırla ona sevgiyle yaklaştı başını okşadı bu kurdu korkutsa da içindeki sevgiyi uyandırdı ve bu durum ona tuhaf gelse de yavaş yavaş ona alıştı, yemeğini hep sahibinin en yakın arkadaşı vermesine rağmen o sadece sahibini sevdi. Bir gün Scoot'un bir yere gitmesi gerektiğinde kurt hastalandı yemek yemedi hep onu aradı. Onun bu halleri hem arkadaşını hem de Scott'u şaşırttı. Çünkü onlar Beyaz Diş'in evcilleşmesi konusunda tereddütleri vardı ama onlar bir sans vermek istediler. Zaten kurt evcildi bunu anlamışlardı da. Scott döndüğünde Beyaz Diş çok mutlu oldu ve eski haline döndü hayatında ilk kez biri onu sevdi ve içinde eksik olan bir duyguyu tamamladı. Bir gün "Scott'un tekrar gitmesi gerekti ama kurt bunu anlayıp acı bir şekilde ulumaya başladı arkadaşı onu zaptedemedi. Scot arkasını dönüp gittiğinde çok üzgündü. Beyaz diş peşinden koştu arkadaşı tam onu almaya gelirken Scott fikrini değiştirip onu da yanına alarak Kuzey topraklarından San Francisco ya ailesinin yanına götürdü. Beyaz diş burda da mutluydu ama içinde hep karların olduğu yerin yaşadığı vahşi ortamın özlemini içinde hissetti. Ama sahibinin sevgisi ağır bastı yanından hiç ayrılmak istemedi.
Burdan sonra artık kitabın sonlarına geliyorsunuz. Beyaz diş'in başına birkaç kötü olay geliyor ama neyse ki mutlu sonla bitiyor :) o üzücü yerleri de anlatmasam daha iyi okumak isteyen varsa diye. Farkında olmadan tüm kitabı anlatmışım ama olsun.:) Yine de okunmalı.
Son sözlerime gelecek olursam, evet insanlar çok acımasız kendilerine, insanlara, hayvanlara, ağaçlara, çiçeklere...
Ve en tehlikeli canlı insanoğlu... İyi de kötü de bizim elimizde, kalbimizde.Hangisini beslersek o üstün gelir.
Bu hikaye de iki sahip vardı biri çok kötü bir insandı kurda kötü muamelede bulundu hep ve kurt da ona karşı çok acımasızdı. Diğeri de içinde sevgi olan bir sahipti hiç sevgi görmemiş bir hayvana sevgiyi öğretmek kolay olmasa da vazgeçmedi sevginin gücü vardır ya... Tam da öyle oldu sevgisi kurdun içindeki nefrete kine kötülüğe üstün geldi.
Ne olursa olsun, kötülüklerle de karşılaşsak içimizdeki sevgiyi kaybetmemiz gerekiyor. Bizi kurtaracak olan sevgi... Ve aslında her insanın içinde sevgi kırıntısı vardır ve o kırıntılara rastlarsak kocaman bir şeye dönüşür ve sarar insanı.
Ve son olarak aklıma gelen
Cahit Zarifoğlu'nun güzel alıntısını buraya bırakıyorum.
"İnsan sevmeli; bazen bir insanı, yahut da bir ağacı ya da kanadı kırık bir kuşu...Zaten sevmezse insan, insan mı olur?"
Hayvanların da duyguları olduğunu, sevgiye muhtaç olduklarını unutmayalım.
Sevgiyle...
Köpek Kalbi' ni" anımsattı.Her iki kitapta da hayvanlar, insanları kendilerine zarar veren tehlikeli birer canavar olarak görüyorlar. Maalesef doğru... Aciz, korkak,vicdansız insanlar kendisinden zayıf canlılara zarar vererek güçlü olduklarını sanırlar. Böyle olmasının sebebi "sevgisizlik"bence bu da merhametsizliği bereberinde getirir...
Neyse,Weedon Scott'dan bahsediyordum en son.
Beyaz Diş'in hayatına girerek en büyük iyiliği yaptı. Çünkü o diğerlerinden farklıydı içinde sevgi vardı. Beyaz Diş'i o lanet yerden kurtardı ve sahiplendi. Asıl hikaye bu bölümden sonra başlıyor bu bölüme gelene kadar kitap benim için pek ilerlemedi ama sonrası çok güzeldi zaten.
Beyaz Diş, ilk zamanlar yeni sahibine karşı yaşadıklarından dolayı yaklaşmaya korktu saldırmaya çalıştı ama sahibi sabırla ona sevgiyle yaklaştı başını okşadı bu kurdu korkutsa da içindeki sevgiyi uyandırdı ve bu durum ona tuhaf gelse de yavaş yavaş ona alıştı, yemeğini hep sahibinin en yakın arkadaşı vermesine rağmen o sadece sahibini sevdi. Bir gün Scoot'un bir yere gitmesi gerektiğinde kurt hastalandı yemek yemedi hep onu aradı. Onun bu halleri hem arkadaşını hem de Scott'u şaşırttı. Çünkü onlar Beyaz Diş'in evcilleşmesi konusunda tereddütleri vardı ama onlar bir sans vermek istediler. Zaten kurt evcildi bunu anlamışlardı da. Scott döndüğünde Beyaz Diş çok mutlu oldu ve eski haline döndü hayatında ilk kez biri onu sevdi ve içinde eksik olan bir duyguyu tamamladı. Bir gün "Scott'un tekrar gitmesi gerekti ama kurt bunu anlayıp acı bir şekilde ulumaya başladı arkadaşı onu zaptedemedi. Scot arkasını dönüp gittiğinde çok üzgündü. Beyaz diş peşinden koştu arkadaşı tam onu almaya gelirken Scott fikrini değiştirip onu da yanına alarak Kuzey topraklarından San Francisco ya ailesinin yanına götürdü. Beyaz diş burda da mutluydu ama içinde hep karların olduğu yerin yaşadığı vahşi ortamın özlemini içinde hissetti. Ama sahibinin sevgisi ağır bastı yanından hiç ayrılmak istemedi.
Burdan sonra artık kitabın sonlarına geliyorsunuz. Beyaz diş'in başına birkaç kötü olay geliyor ama neyse ki mutlu sonla bitiyor :) o üzücü yerleri de anlatmasam daha iyi okumak isteyen varsa diye. Farkında olmadan tüm kitabı anlatmışım ama olsun.:) Yine de okunmalı.
Son sözlerime gelecek olursam, evet insanlar çok acımasız kendilerine, insanlara, hayvanlara, ağaçlara, çiçeklere...
Ve en tehlikeli canlı insanoğlu... İyi de kötü de bizim elimizde, kalbimizde.Hangisini beslersek o üstün gelir.
Bu hikaye de iki sahip vardı biri çok kötü bir insandı kurda kötü muamelede bulundu hep ve kurt da ona karşı çok acımasızdı. Diğeri de içinde sevgi olan bir sahipti hiç sevgi görmemiş bir hayvana sevgiyi öğretmek kolay olmasa da vazgeçmedi sevginin gücü vardır ya... Tam da öyle oldu sevgisi kurdun içindeki nefrete kine kötülüğe üstün geldi.
Ne olursa olsun, kötülüklerle de karşılaşsak içimizdeki sevgiyi kaybetmemiz gerekiyor. Bizi kurtaracak olan sevgi... Ve aslında her insanın içinde sevgi kırıntısı vardır ve o kırıntılara rastlarsak kocaman bir şeye dönüşür ve sarar insanı.
Ve son olarak aklıma gelen
Cahit Zarifoğlu'nun güzel alıntısını buraya bırakıyorum.
"İnsan sevmeli; bazen bir insanı, yahut da bir ağacı ya da kanadı kırık bir kuşu...Zaten sevmezse insan, insan mı olur?"
Hayvanların da duyguları olduğunu, sevgiye muhtaç olduklarını unutmayalım.
Sevgiyle...
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.