İçinde fazlasıyla düşünce ve fikir barındıran bir kitaptı: Böyle Buyurdu Zerdüşt. Çoğunlukla Zerdüşt'te kendimi görmeme ve bulmama rağmen sanıyorum ki kitabı, kafamın çok dağınık olduğu, yanlış bir zamanda okudum. Özellikle kitabın orta kısımlarında müthiş bir dikkat dağınıklığı yaşadım ve zorlanarak okudum ama nihayetinde dağınıklığı topladım.
Kuşkusuz beni en çok etkileyen Zerdüşt'ün -içinde bulunduğu döneme ters düşen- ileri düzeyde bir bilinç seviyesine ulaşması ve bu nedenle kendini her şeyden ve herkesten soyutlayarak iç dünyasına yönelmesiydi. Bu benim de sık sık aklımdan geçen bir düşünce ve hatta -dağa çıkıp mağaramda hayvanlarımla beraber yaşamasam da- bunu istemsizce yaptığımı söyleyebilirim.
Zerdüşt hepimizin bildiği gibi Tanrı'nın öldüğünü iddia eder ve onu anlamayacaklarını bildiği halde düşüncelerini insanlara yaymaya çalışır. Tanrı öldüğüne göre artık "insanüstü" kavramına yönelmek gerektiğini savunur. Aslında bulunduğumuz iç karartıcı ve bozuk düzeneğe bakarsak katiyen haklılık payı yok diyemeyiz. Kim bilir? Zerdüşt belki haklıdır, belki değildir.
·
102 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.