Tarık Tufan'a başladığım ilk kitap oldu benim için Hayal Meyal. Anlatım olarak o kadar beğendim ki kitabın tamamını duvarlara yazmak istedim adeta.
Kalemin bu denli naif olduğunu bilmiyordum yazarın.
Aslında herkesin hayatında bir yerlere dokunuluyor romanda. Bir ilişki, ayrılık, hastalığı karşılama şekli. Yanında huzuru kokladığınız insanlar, mekanlar...
İnani insanlarla anlatmış kelimelerle dans ederek. Özleme bolca yer vermiş. Geçmişe, yâra, çocukluğa, mutlu olunan her âna.
Her duygunun kıymetini anımsattı bana. Bazen gidişin gerekliliğini ya da geçmişin geçmişte güzel olduğunu hatırlattı.
Ne tamamen silmek ne de tamamen takılı kalmak bir zamanda...
Velhasılı kelam her duygu yaşandığı zamanla anlam kazanır. Bütün olur. Tam olur. Tamam olur. Sonrasında sadece hatıra olarak anmayla layığını bulur. Bu anı kaçırmamak için geçmişte takılı kalmayıp bize çizilen yolun taşları olarak görmeliyiz.
Kitabın sonu ne kadar hiç beklemediğim gibi bitse de yazarın kaleminden dökülen cümleler kitabı bir solukta okumanıza ve etkilenmenize sebep oluyor.
Kitabı mutlaka okuyun okutun derim ben pişman olmayacaksınız :))
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.