VaysEdebiyat
Zamanından beri hep bir önyargıyla hafife aldığım bir kitaptı kendisi. Bir ara okurum diye diye bugünlere kaldık. Neyse sayfa sayısı da az, kabul ama gerçekten başladım ve bir çırpıda bitti. Ne olacağını bilip yine de seni düşündürsün diye gitmek var ya. Heh, tam olarak onun için keyfimi kaçırmadan ilerledim, nitekim de öyle oldu. Oldum olası hep düşünmüşümdür, birilerinde bir şey eksikse(empati gibi) ki yabani ağacın kökü daha kuvvetlidir mesela sınırını bilmez arsızca büyür de büyür sanki doğa onu daha çok besler. Bunun da bence evrimsel bir cevabı vardır ama bu birilerine sürekli zarar veriyorsa eşitlikçimi yoksa faydacı mı davranmalıyız bilemem. Vicdanla mantık arasında kalmak. Ama iki sonuncunda insanı tam olarak tatmin etmeyişi. Insanın neyin doğru neye göre doğru olduğu yere geldik yine ama güzeldi, doğru olan buydu ama hep akılda acaba başka ne yapılabilirdi fikri. Ah insanlık ne zor şey, keşke birileri de bize atlar sakatlanınca onlara yaptığımızı yapsa. Birileri ayıklasa çerimizi çöpümüzü %100 batarya gibi ışıl ışıl parlasak.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.