Edebiyatta mübalağa (abartma) sanatı diye bir şey vardır. Fakat yazar bu eserinde abartmayı abartmış, deliliğe vardırmış.
Ama ne yapsın.. akıl kârı değil ızdırabın böylesi!
Benim bile hikayedeki adama "kızın öldüyse öldü, zaten sadece bir fetüstü, kendine gel!" diyesim geldi ama bazı sayfalarda ağladım da... Perişan da oldum.
Kısacık bir kitap ama tek kişilik dev performans. Bu nasıl bir dimağ, nasıl tahayyül diye düşünerek okudum. Sonlara doğru karakter iyice aklını oynattı, fikrini yuvarladı; Amak-ı Hayal'deki Raci karakteri gibi birtakım tasavvuf deryalarına daldı. Sonuçta kendine bir şifa buldu mu bulamadı mı, bilemiyorum.
Kitap bir çeşit deneme diyebiliriz. Yeraltı edebiyatı ama o türün çok da etik dışına çıkmadan yapılan bir türü sanki.
·
98 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.