Puan vermedi·415 syf.····Okunma: 15 Nisan 2020 21:49 Neredeyse 150 küsur sayfa kitabın içine giremedim. Oldukça ağır gittim. Dili ağır geldi. Sözlükle okudum kitabı :)
Fakat Ahmet Hamdi Tanpınar da nasıl bir doluluk nasıl bir bilgi fazlalığı vardı her karakteri nasıl dolu dolu konuşturmuş nasıl onların duruşunu yansıtmış okuyucuya hayran kaldım. Şiire musikiye huzur ve huzursuzluğa savaşa inanca aşka acıya kabullenişe her karakter üzerinden nasıl canlandırmış.
Kitapta en çok ihsan karakterini sevdim diyebilirim o konuşurken ondan çok şey öğrendim. Neye inanması gerektiğini ve neyi savunduğunu bilen ve o şekilde yaşayan tek karakterdi bence huzursuzluğunu sevmekte ve kabullenmekte huzur bulmuş.
Mümtaz, şimdi de yaşamayan şüphelerinin karmaşasının karamsarlağının kurbanı haline getirmiş kendini. Ve sonucunda aşkını da. Hayatta en aşık olduğu kadının yanına bile ait hissedemeyen savrulan bir ruh gibi. Çok dolu bilgili aşırı duyarlı. Fakat yaşamında bir yere tutunamamış sadece duyusal geçmişte ve hayal dünyasında yaşayan bir karakter. Aşkı aşk için harcadı. Aslında mümtaz biraz hepimiz hiç birşeye tam olarak tutunamıyor doğruyu biliyor ama yapamıyor ve bu yüzden kendiyle savaşı.
Nuran, onu sevenler ona hep işkence etmiş. Çok sevilmekten korkuyor çok sevilmeyi yük olarak görüyor. Bir yanda kadınlığını yaşamak istiyor bir yanda dul bir anne. Bu ikisi arasında kalmış. Nuran aslında hisli hassas bir Türk kadını bence. Sorumlulukları aşkını yaşamasına müsade etmiyor ve hep kendini kontrol altında tutmaya çalışıyor. Zaten karmaşık sevgilerden korkup yine bildiği sevgiye koşuyor sonunda.
Ve suat, bana en yabancı karakter bencil günün adamı. Metaryelist olacağım diye bir sürü kuru ve boş şeyleri realitesi yapmış. Sorguladığı güzel şeyler vardı üzerinde düşündüm de. Ama kendisi bunları sorgulayacak akla sahip iken bencilce kabaca düşüncesizce bir son hazırladı hem kendine hem hayatındakilere. Hoş zaten sadece ‘ben ‘ duygusuyla yaşayıp Tanrı inanmayıp ama yine de onla kavga etmek için onu inkar etmek için insan la oynuyor sırf ben mutyluysam kavramıyla. Ve huzur u bulmak bir yana huzurun ne olduğundan bile haberi olmayan bir karakter.
İlk Ahmet Hamdi okuyuşumdu gerisi gelecek. Çok yönlü bir bakış açısı ve kelime dağarcığı kazandım. Ruhu nerdeyse ışıkla olsun