Sadece Tuğba: "mayıs ayı etkinliği": mayıs ayı etkinliği Resim no: 5. hizliresim.com/ZBensI BİR FOTOĞRAFIN HİKAYESİ Havanın yeni yeni ısındığı nisan ayından bir gün olmalıydı. Olmalıydı diyorum çünkü bizi soğuktan korusun diye giydiğimiz ceketlerimizi çıkarmıştık. Kısaca bir bahar günü diyelim. O gün her zamanki gündelik telaşımız devam ediyordu. Mahallenin bütün gençleri gibi ben de madende çalışmaya başlayalı uzun bir süre olmuştu. Bizim oraların yaşam mücadelesinin olağan akışı devam ediyordu. Genç dediysem öyle büyük büyük insanlar gelmesin aklınıza, biz yetişkin çocuklardık. Ailemizle beraber sıcak bir çorba, taze bir ekmek yemek bize tarifsiz bir sevinç yaşatırdı. Çoğumuzun babası madende çalışmaktan dolayı ya sakat kalmış ya da hayatını kaybetmişti. Bizler aynı zamanda birer abi, birer baba, birer evlattık. Ben işi yeni öğrenmiş olmama rağmen aşkla şevkle çalışırdım. Arkadaşlarım ne yapıyorsa; onları iki katını yapmaya çalışırdım. Bunu da başardığımı düşünüyorum. Çünkü beni işe alan usta başının yüzündeki memnuniyeti fark etmiştim. Kendimi anneme kanıtlamam lazımdı. Büyük sanatçı olma hayalleri kuran oğlunun artık gerçek bir işi vardı. Üstelik eve ekmek getirmek görevini de babasından sonra üstlenmişti. Bir nevi evin direği sayılırdı. Elimdeki fotoğrafın çekildiği gün; bahar havasından ziyade yaz gibiydi. Güneş ışıl ışıl parlıyordu. Kuşların ötüşü beni benden alıyordu. İşin bittiği günün sonunda mahallenin delikanlıları olarak toplanmıştık. Evin yoluna doğru koyulacaktık ama önce iş gününü değerlendiriyorduk. O karanlıktan ışığa çıkmanın nasıl bir duygu olduğunu size anlatamam. Yeniden doğmak gibidir. Doğanın cömertliğinin başımızı döndürmesi de cabası. Birden bir kişi bize yaklaştı ve selam verdi. Kendini tanıttı hızlı hızlı bir şeyler söyledi. O an içinde tek anladığım gazeteci olduğuydu ve bir araya...

Resim no: 5. hizliresim.com/ZBensI BİR FOTOĞRAFIN HİKAYESİ Havanın yeni yeni ısındığı nisan ayından bir gün olmalıydı. Olmalıydı diyorum çünkü bizi soğuktan korusun diye giydiğimiz ceketlerimizi çıkarmıştık. Kısaca bir bahar günü diyelim. O gün her zamanki gündelik telaşımız devam ediyordu. Mahallenin bütün gençleri gibi ben de madende çalışmaya başlayalı uzun bir süre olmuştu. Bizim oraların yaşam mücadelesinin olağan akışı devam ediyordu. Genç dediysem öyle büyük büyük insanlar gelmesin aklınıza, biz yetişkin çocuklardık. Ailemizle beraber sıcak bir çorba, taze bir ekmek yemek bize tarifsiz bir sevinç yaşatırdı. Çoğumuzun babası madende çalışmaktan dolayı ya sakat kalmış ya da hayatını kaybetmişti. Bizler aynı zamanda birer abi, birer baba, birer evlattık. Ben işi yeni öğrenmiş olmama rağmen aşkla şevkle çalışırdım. Arkadaşlarım ne yapıyorsa; onları iki katını yapmaya çalışırdım. Bunu da başardığımı düşünüyorum. Çünkü beni işe alan usta başının yüzündeki memnuniyeti fark etmiştim. Kendimi anneme kanıtlamam lazımdı. Büyük sanatçı olma hayalleri kuran oğlunun artık gerçek bir işi vardı. Üstelik eve ekmek getirmek görevini de babasından sonra üstlenmişti. Bir nevi evin direği sayılırdı. Elimdeki fotoğrafın çekildiği gün; bahar havasından ziyade yaz gibiydi. Güneş ışıl ışıl parlıyordu. Kuşların ötüşü beni benden alıyordu. İşin bittiği günün sonunda mahallenin delikanlıları olarak toplanmıştık. Evin yoluna doğru koyulacaktık ama önce iş gününü değerlendiriyorduk. O karanlıktan ışığa çıkmanın nasıl bir duygu olduğunu size anlatamam. Yeniden doğmak gibidir. Doğanın cömertliğinin başımızı döndürmesi de cabası. Birden bir kişi bize yaklaştı ve selam verdi. Kendini tanıttı hızlı hızlı bir şeyler söyledi. O an içinde tek anladığım gazeteci olduğuydu ve bir araya gelmemizi söylüyordu. Dediği kısa emirleri yerine getirdik. Yüzümüze şiddetli ışığın patlamasından önce de gülümseyin diyordu. Bizde şaşkınlık içinde yarım gülüşler tutturduk. Fotoğrafınız yarın gazetede yayımlanacak. Eğer bir tane de sizde olsun isterseniz şehirde ofisimiz mevcuttur. Oradan alabilirsiniz dedi ve başıyla bizi selamlayarak yanımızdan ayrıldı. Bütün dostlar birbirimizin yüzüne baktık ve içimizden geldiğince uzun uzun gülmeye başladık. Nasıl mutluyduk anlatamam. İşten sapasağlam çıkmışız, sıcak çorbalarımız ve ekmeğimiz sofrada olacak, bizim gelmemizi bekleyen sevdiklerimiz pencerelerde yolumuzu gözlüyor, hava ısınmış mevsimlerden bahar daha ne olsundu.

Etkinlik

··

7 Gösterim

1 Yorum

Erhan Özdemir

Elinize sağlık, başlıkta yazdığınız gibi fotoğrafın hikayesini anlatmışsınız. Uymuş da, diliniz güzel batan bir şe yok. Basit ve temiz bir kurgu olmuş. Fotoğrafa baktığımda ben çocuklarda bir mutluluktan çok bir gurur görüyorum , belki onu da değerlendirebilirdiniz. Gerçi sonuçta sizin hissettikleriniz önemli:) Teşekkürler katkınız için etkinliğe.

Sadece Tuğba

Gönderi Sahibi

Ben de böyle bir etkinlik düzenlediğiniz için teşekkür ediyorum. Yapılacak etkinliklere de katılmayı çok isterim. Okuduğunuz ve değerlendirdiğiniz için ayrıca teşekkür ederim =)

Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.