Godot'yu Beklerken'in sonunda Vladimir Estragon'a 'Hadi gidiyor muyuz ?' diye seslenir. 'Hadi !' diye yanıtlar Estragon. Gitmeye kararlı görünürler en nihayet. Ama bir türlü kımıldayamazlar. Oldukları yerde çakılı kalmışlardır sanki.
Yine de gidenler var, gerçekten var, diyebilirsiniz. Ama o zaman da, gittiğimiz her yere kendimizi de götürdüğümüzden, aynı yerde kaldığımız duygusuna her an yakalanabileceğimizi de düşünmemeli miyiz ?